Ang Silyang Katabi ng Apoy

Nakatayo ang bahay-panuluyan sa itaas ng daungan, at nasa panig na kanlungan ang pinto nito. Sa mga islang ito, iyon ang panig na pinaglalagyan ng pinto. Isang inahing tupa mula sa North Ronaldsay ang nagpapatakbo nito, isa sa mga tupa sa baybayin na kumakain ng damong-dagat. Nakatayo si Polly sa pasilyo. "May bakanteng kuwarto ba kayo?"

May mga kuwarto. Kadalasan ay mayroon tuwing Setyembre. Sabi ni Polly, "Gusto ko sana ng tahimik na kuwarto." Sandaling naghintay ang tupa bago sumagot. Nakaharap sa bakuran ang mga kuwarto sa likod at nakaharap sa tubig ang mga nasa harap. Nahahanap ng hangin ang dalawa. Pagkatapos ng dalawang gabi ay hindi mo na ito naririnig.

"Maaari mo ba akong tulungan sa aking mga bagahe?" Binuhat ng tupa ang bag paakyat at inilapag ito sa tabi ng isang silyang katabi ng apoy. Yari sa kahoy na tinangay ng dagat ang balangkas nito, dahil walang punong tumutubo rito. Dayami ng oats ang likod nito, pinulupot upang maging takip. Isang karpintero sa Kirkwall na nagngangalang David Kirkness ang nagpalaganap ng disenyong iyon noong kalagitnaan ng mga taong mil otso syentos.

"Anong oras ang check-out?" tanong ni Polly. Ang ferry ang nagpapasya sa lahat dito. Pagkatapos ay naupo siya sa silya. Hinarang ng dayaming takip ang lamig mula sa pinto, at sa unang pagkakataon mula nang bumaba siya sa barko ay narinig niya ang sarili niyang paghinga.