De stoel bij het vuur

Het pension stond boven de haven, met de deur aan de beschutte kant. Op deze eilanden is dat de kant waar je een deur in zet. Het werd gerund door een North Ronaldsay ooi, een van de kustschapen die zeewier eten. Polly stond in de gang. "Heeft u nog kamers vrij?"

Er waren kamers. In september meestal wel. Polly zei: "Ik wil graag een rustige kamer, alstublieft." De ooi wachtte even voor ze antwoordde. De achterkamers kijken uit op het erf en de voorkamers op het water. De wind vindt ze allebei. Na twee nachten hoor je hem niet meer.

"Zou u mij met mijn bagage kunnen helpen, alstublieft?" De ooi droeg de tas naar boven en zette hem naast een stoel bij het vuur. Het frame was drijfhout, want hier groeit geen boom. De rug was haverstro, opgerold tot een kap. Een timmerman in Kirkwall die David Kirkness heette maakte dat ontwerp halverwege de negentiende eeuw tot standaard.

"Hoe laat is de uitchecktijd?" vroeg Polly. De veerboot bepaalt hier alles. Toen ging ze in de stoel zitten. De strokap sneed de tocht van de deur weg, en voor het eerst sinds de boot kon ze zichzelf horen ademen.