Η καρέκλα δίπλα στο τζάκι

Ο ξενώνας στεκόταν πάνω από το λιμάνι, με την πόρτα του στην απάνεμη πλευρά. Σε αυτά τα νησιά, εκεί βάζεις πόρτα. Τον κρατούσε μια προβατίνα από το Νορθ Ρόναλντσεϊ, μια από τις προβατίνες της ακτής που τρώνε φύκια. Η Πόλι στεκόταν στον διάδρομο. "Έχετε διαθέσιμα δωμάτια;"

Δωμάτια υπήρχαν. Τον Σεπτέμβριο συνήθως υπάρχουν. Η Πόλι είπε: "Θα ήθελα ένα ήσυχο δωμάτιο, παρακαλώ." Η προβατίνα περίμενε μια στιγμή πριν απαντήσει. Τα πίσω δωμάτια βλέπουν στην αυλή και τα μπροστινά στο νερό. Ο άνεμος βρίσκει και τα δύο. Μετά από δύο νύχτες παύεις να τον ακούς.

"Θα μπορούσατε να με βοηθήσετε με τις αποσκευές μου, παρακαλώ;" Η προβατίνα ανέβασε τη βαλίτσα και την ακούμπησε δίπλα σε μια καρέκλα κοντά στο τζάκι. Ο σκελετός της ήταν από θαλασσόξυλα, γιατί εδώ δεν φυτρώνει δέντρο. Η πλάτη της ήταν από άχυρο βρώμης, τυλιγμένο σε μια κουκούλα. Ένας ξυλουργός στο Κερκγουόλ, ο Ντέιβιντ Κέρκνες, καθιέρωσε αυτό το σχέδιο στα μέσα του δέκατου ένατου αιώνα.

"Τι ώρα πρέπει να αδειάσω το δωμάτιο;" ρώτησε η Πόλι. Εδώ όλα τα αποφασίζει το φέρι. Έπειτα κάθισε στην καρέκλα. Η αχυρένια κουκούλα έκοβε το ρεύμα από την πόρτα, και για πρώτη φορά μετά το πλοίο μπορούσε να ακούσει την ανάσα της.