The Chair by the Fire

The guesthouse stood above the harbour, with its door on the sheltered side. On these islands, that is the side you put a door on. It was kept by a North Ronaldsay ewe, one of the shore sheep that eat seaweed. Polly stood in the hall. "Do you have any available rooms?"

Pensjonat stał nad portem, z drzwiami po osłoniętej stronie. Na tych wyspach to jest strona, po której stawia się drzwi. Prowadziła go owca z North Ronaldsay, jedna z owiec z brzegu, które jedzą wodorosty. Polly stała w sieni. "Czy macie wolne pokoje?"

There were rooms. There usually are in September. Polly said, "I would like a quiet room, please." The ewe waited a moment before she answered. The back rooms face the yard and the front rooms face the water. The wind finds both. After two nights you stop hearing it.

Pokoje były. We wrześniu zwykle są. Polly powiedziała: "Poproszę cichy pokój." Owca odczekała chwilę, zanim odpowiedziała. Pokoje z tyłu wychodzą na podwórze, a te z przodu na wodę. Wiatr znajduje jedne i drugie. Po dwóch nocach przestaje się go słyszeć.

"Could you assist me with my luggage, please?" The ewe carried the bag up and set it beside a chair by the fire. Its frame was driftwood, because no tree grows here. Its back was oat straw, coiled into a hood. A joiner in Kirkwall named David Kirkness made that design standard in the middle of the eighteen hundreds.

"Czy mógłby mi pan pomóc z bagażem?" Owca wniosła torbę na górę i postawiła ją obok krzesła przy ogniu. Rama była z drewna wyrzuconego przez morze, bo tutaj nie rośnie żadne drzewo. Oparcie było z owsianej słomy, zwiniętej w kaptur. Stolarz z Kirkwall o nazwisku David Kirkness uczynił ten wzór standardem w połowie dziewiętnastego wieku.

"What time is check-out?" Polly asked. The ferry decides everything here. Then she sat in the chair. The straw hood cut the draught from the door, and for the first time since the boat she could hear herself breathe.

"O której godzinie jest wymeldowanie?", zapytała Polly. Tutaj prom decyduje o wszystkim. Potem usiadła na krześle. Słomiany kaptur odciął przeciąg od drzwi, a ona po raz pierwszy od statku usłyszała własny oddech.