The Chair by the Fire

The guesthouse stood above the harbour, with its door on the sheltered side. On these islands, that is the side you put a door on. It was kept by a North Ronaldsay ewe, one of the shore sheep that eat seaweed. Polly stood in the hall. "Do you have any available rooms?"

Ο ξενώνας στεκόταν πάνω από το λιμάνι, με την πόρτα του στην απάνεμη πλευρά. Σε αυτά τα νησιά, εκεί βάζεις πόρτα. Τον κρατούσε μια προβατίνα από το Νορθ Ρόναλντσεϊ, μια από τις προβατίνες της ακτής που τρώνε φύκια. Η Πόλι στεκόταν στον διάδρομο. "Έχετε διαθέσιμα δωμάτια;"

There were rooms. There usually are in September. Polly said, "I would like a quiet room, please." The ewe waited a moment before she answered. The back rooms face the yard and the front rooms face the water. The wind finds both. After two nights you stop hearing it.

Δωμάτια υπήρχαν. Τον Σεπτέμβριο συνήθως υπάρχουν. Η Πόλι είπε: "Θα ήθελα ένα ήσυχο δωμάτιο, παρακαλώ." Η προβατίνα περίμενε μια στιγμή πριν απαντήσει. Τα πίσω δωμάτια βλέπουν στην αυλή και τα μπροστινά στο νερό. Ο άνεμος βρίσκει και τα δύο. Μετά από δύο νύχτες παύεις να τον ακούς.

"Could you assist me with my luggage, please?" The ewe carried the bag up and set it beside a chair by the fire. Its frame was driftwood, because no tree grows here. Its back was oat straw, coiled into a hood. A joiner in Kirkwall named David Kirkness made that design standard in the middle of the eighteen hundreds.

"Θα μπορούσατε να με βοηθήσετε με τις αποσκευές μου, παρακαλώ;" Η προβατίνα ανέβασε τη βαλίτσα και την ακούμπησε δίπλα σε μια καρέκλα κοντά στο τζάκι. Ο σκελετός της ήταν από θαλασσόξυλα, γιατί εδώ δεν φυτρώνει δέντρο. Η πλάτη της ήταν από άχυρο βρώμης, τυλιγμένο σε μια κουκούλα. Ένας ξυλουργός στο Κερκγουόλ, ο Ντέιβιντ Κέρκνες, καθιέρωσε αυτό το σχέδιο στα μέσα του δέκατου ένατου αιώνα.

"What time is check-out?" Polly asked. The ferry decides everything here. Then she sat in the chair. The straw hood cut the draught from the door, and for the first time since the boat she could hear herself breathe.

"Τι ώρα πρέπει να αδειάσω το δωμάτιο;" ρώτησε η Πόλι. Εδώ όλα τα αποφασίζει το φέρι. Έπειτα κάθισε στην καρέκλα. Η αχυρένια κουκούλα έκοβε το ρεύμα από την πόρτα, και για πρώτη φορά μετά το πλοίο μπορούσε να ακούσει την ανάσα της.