Το χωριό κάτω από την καταιγίδα

Η Πόλι είχε σημειώσει ένα μέρος και δεν είχε ιδέα πού βρισκόταν. "Μπορείτε να μου πείτε πώς θα πάω εκεί;" ρώτησε την προβατίνα στο πρωινό. Ακολούθησε τον παραλιακό δρόμο δυτικά, είπε η προβατίνα, ώσπου η γη να πάψει να προσποιείται ότι έχει λόφους. Ο κόλπος του Σκέιλ είναι μια μακριά καμπύλη από ανοιχτόχρωμη άμμο με ένα πράσινο σκαλοπάτι από πίσω, και πάνω σε αυτό κάθεται το χωριό, μισοβυθισμένο στο χώμα, με τις στέγες του ανοιχτές στον ουρανό.

Ένας στρειδοφάγος δούλευε στον χώρο εκείνο το πρωί, και οι στρειδοφάγοι ακούγονται ακόμη και με κακό καιρό. Η Πόλι ρώτησε: "Θα ήθελα να μάθω την ιστορία αυτού του συγκεκριμένου μνημείου." Άνθρωποι ζούσαν εδώ πριν από περίπου πέντε χιλιάδες χρόνια, της είπε. Καλλιεργούσαν αυτή την ακτή πριν από το Στόουνχεντζ και πριν από τη Μεγάλη Πυραμίδα. Έπειτα η άμμος τους σκέπασε και έμεινε εκεί περίπου τέσσερις χιλιάδες χρόνια, ώσπου μια καταιγίδα τον χειμώνα του χίλια οκτακόσια πενήντα πήρε τον αμμόλοφο.

Ο άνεμος πήρε τα μισά, οπότε η Πόλι ζήτησε να τα ακούσει ξανά. "Θα μπορούσατε να το επαναλάβετε, παρακαλώ;" Η δεύτερη αφήγηση είχε τη λεπτομέρεια που μετράει. Κάθε σπίτι έχει τα ίδια έπιπλα στην ίδια διάταξη: μια εστία στη μέση, κρεβάτια σαν κιβώτια στις δύο πλευρές, και στον απέναντι τοίχο έναν πέτρινο μπουφέ στραμμένο προς την πόρτα. Είναι πέτρινος επειδή δεν υπήρχε ξύλο.

"Θα μπορούσατε να μου πείτε αν το μουσείο είναι ανοιχτό αύριο;" ρώτησε η Πόλι, ξέροντας ήδη ότι θα ξαναρχόταν. Στάθηκε λίγη ώρα στην άκρη ενός ανοιχτού σπιτιού και κοίταξε μέσα, σε ένα δωμάτιο στρωμένο όπως στρώνει κανείς ένα δωμάτιο, με τα καλά πράγματα εκεί όπου θα τα δει πρώτα ο επισκέπτης.