Het dorp onder de storm

Polly had maar een plaats opgeschreven en geen idee waar die lag. "Kunt u mij vertellen hoe ik daar kom?" vroeg ze de ooi bij het ontbijt. Volg de kustweg naar het westen, zei de ooi, tot het land ophoudt te doen alsof het heuvels heeft. De Bay of Skaill is een lange boog van bleek zand met daarachter een groene richel, en op die richel ligt het dorp, half in de grond gezakt, met zijn daken open naar de lucht.

Die ochtend was er een scholekster aan het werk op de vindplaats, en scholeksters zijn hoorbaar in slecht weer. Polly vroeg: "Ik zou graag de geschiedenis van dit specifieke monument willen weten." Hier woonden ongeveer vijfduizend jaar geleden mensen, vertelde hij haar. Ze bewerkten deze kust al voor Stonehenge en voor de Grote Piramide. Toen kwam het zand over hen heen en bleef er ruwweg vierduizend jaar liggen, tot een storm in de winter van achttienhonderdvijftig het duin wegblies.

De wind nam de helft daarvan mee, dus vroeg Polly het nog een keer. "Zou u dat voor mij kunnen herhalen?" De tweede versie had het detail dat ertoe doet. Elk huis heeft hetzelfde meubilair in dezelfde opstelling: een haard in het midden, bedsteden aan weerszijden, en tegen de achterwand een stenen dressoir dat naar de deur kijkt. Het is van steen omdat er geen hout was.

"Kunt u mij vertellen of het museum morgen open is?" vroeg Polly, terwijl ze al wist dat ze terug zou komen. Ze bleef een tijdje aan de rand van een open huis staan en keek naar binnen, naar een kamer die was ingericht zoals iedereen een kamer inricht, met de mooie dingen daar waar een bezoeker ze het eerst ziet.