The Village Under the Storm

Polly had one place written down and no idea where it was. "Can you tell me how to get there?" she asked the ewe over breakfast. Follow the coast road west, the ewe said, until the land stops pretending to have hills. The Bay of Skaill is a long curve of pale sand with a green shelf behind it, and the shelf is where the village sits, half sunk into the ground with its roofs open to the sky.

Polly'nin not ettiği tek bir yer vardı ve nerede olduğuna dair hiçbir fikri yoktu. "Oraya nasıl gidebileceğimi söyleyebilir misiniz?" diye sordu kahvaltıda koyuna. Kıyı yolundan batıya git, dedi koyun, ta ki toprak tepesi varmış gibi yapmayı bırakana kadar. Skaill Koyu, arkasında yeşil bir set bulunan uzun ve soluk bir kum kıvrımıdır; köy o setin üstünde, yarısı toprağa gömülü, çatıları göğe açık halde durur.

An oystercatcher was working the site that morning, and oystercatchers can be heard in weather. Polly asked, "I would like to know the history of this particular monument." People lived here about five thousand years ago, he told her. They were farming this coast before Stonehenge and before the Great Pyramid. Then the sand came over the top of them and stayed for roughly four thousand years, until a storm in the winter of eighteen fifty stripped the dune away.

O sabah alanda bir poyraz kuşu çalışıyordu ve poyraz kuşları rüzgârlı havada bile duyulur. Polly sordu: "Bu anıtın tarihini öğrenmek istiyorum." Burada yaklaşık beş bin yıl önce insanlar yaşamış, dedi kuş. Bu kıyıda Stonehenge'den de Büyük Piramit'ten de önce çiftçilik yapıyorlardı. Sonra kum üstlerini örttü ve aşağı yukarı dört bin yıl orada kaldı; bin sekiz yüz elli kışındaki bir fırtına kum tepesini sıyırıp götürene kadar.

The wind took half of that, so Polly asked for it again. "Could you please repeat that for me?" The second telling had the detail that matters. Every house holds the same furniture in the same arrangement: a hearth in the middle, box beds at either side, and against the far wall a stone dresser facing the door. It is stone because there was no wood.

Rüzgâr bunun yarısını götürdü, bu yüzden Polly tekrar istedi. "Bunu benim için tekrar edebilir misiniz, lütfen?" İkinci anlatımda asıl önemli ayrıntı vardı. Her ev aynı eşyaları aynı düzende barındırıyor: ortada bir ocak, iki yanda kutu yataklar ve karşı duvarda kapıya bakan taştan bir dolap. Taştandır, çünkü ahşap yoktu.

"Could you tell me if the museum is open tomorrow?" Polly asked, already knowing she would come back. She stood a while at the edge of one open house, looking in at a room laid out the way anyone lays out a room, the good things where a visitor would see them first.

"Müze yarın açık mı, söyleyebilir misiniz?" diye sordu Polly, geri geleceğini çoktan bilerek. Üstü açık evlerden birinin kenarında bir süre durdu ve içeriye, herkesin bir odayı düzenlediği gibi düzenlenmiş bir odaya baktı: güzel şeyler, bir ziyaretçinin ilk göreceği yerde.