The Village Under the Storm

Polly had one place written down and no idea where it was. "Can you tell me how to get there?" she asked the ewe over breakfast. Follow the coast road west, the ewe said, until the land stops pretending to have hills. The Bay of Skaill is a long curve of pale sand with a green shelf behind it, and the shelf is where the village sits, half sunk into the ground with its roofs open to the sky.

Polly had maar een plaats opgeschreven en geen idee waar die lag. "Kunt u mij vertellen hoe ik daar kom?" vroeg ze de ooi bij het ontbijt. Volg de kustweg naar het westen, zei de ooi, tot het land ophoudt te doen alsof het heuvels heeft. De Bay of Skaill is een lange boog van bleek zand met daarachter een groene richel, en op die richel ligt het dorp, half in de grond gezakt, met zijn daken open naar de lucht.

An oystercatcher was working the site that morning, and oystercatchers can be heard in weather. Polly asked, "I would like to know the history of this particular monument." People lived here about five thousand years ago, he told her. They were farming this coast before Stonehenge and before the Great Pyramid. Then the sand came over the top of them and stayed for roughly four thousand years, until a storm in the winter of eighteen fifty stripped the dune away.

Die ochtend was er een scholekster aan het werk op de vindplaats, en scholeksters zijn hoorbaar in slecht weer. Polly vroeg: "Ik zou graag de geschiedenis van dit specifieke monument willen weten." Hier woonden ongeveer vijfduizend jaar geleden mensen, vertelde hij haar. Ze bewerkten deze kust al voor Stonehenge en voor de Grote Piramide. Toen kwam het zand over hen heen en bleef er ruwweg vierduizend jaar liggen, tot een storm in de winter van achttienhonderdvijftig het duin wegblies.

The wind took half of that, so Polly asked for it again. "Could you please repeat that for me?" The second telling had the detail that matters. Every house holds the same furniture in the same arrangement: a hearth in the middle, box beds at either side, and against the far wall a stone dresser facing the door. It is stone because there was no wood.

De wind nam de helft daarvan mee, dus vroeg Polly het nog een keer. "Zou u dat voor mij kunnen herhalen?" De tweede versie had het detail dat ertoe doet. Elk huis heeft hetzelfde meubilair in dezelfde opstelling: een haard in het midden, bedsteden aan weerszijden, en tegen de achterwand een stenen dressoir dat naar de deur kijkt. Het is van steen omdat er geen hout was.

"Could you tell me if the museum is open tomorrow?" Polly asked, already knowing she would come back. She stood a while at the edge of one open house, looking in at a room laid out the way anyone lays out a room, the good things where a visitor would see them first.

"Kunt u mij vertellen of het museum morgen open is?" vroeg Polly, terwijl ze al wist dat ze terug zou komen. Ze bleef een tijdje aan de rand van een open huis staan en keek naar binnen, naar een kamer die was ingericht zoals iedereen een kamer inricht, met de mooie dingen daar waar een bezoeker ze het eerst ziet.