De trage hartslag van bomen

's Nachts, in volledige stilte, richtten wetenschappers lasers op rijen bomen en wachtten af. Wat ze vonden leek minder op een plant en meer op een slapend dier: een trage, gelijkmatige puls die om de paar uur opkomt en wegzakt, en die door de hele boom tegelijk trekt.

Takken kwamen ritmisch ongeveer een centimeter omhoog en weer omlaag, alsof de hele boom rustig ademde. Onderzoekers denken nu dat de stam zelf actief kan knijpen en zo helpt om water omhoog te duwen door interne buisjes die xyleem heten, in plaats van alleen te vertrouwen op passieve opname. Anders dan een menselijke hartslag, die ongeveer zeventig tot tachtig keer per minuut klopt, kan een boom uren nodig hebben voor een enkele cyclus.

Het is een vreemde gedachte: een tuin vol bomen, elk met zijn eigen, uiterst trage ritme, volledig onzichtbaar tenzij je toevallig in het donker staat te kijken met het juiste instrument.