அவளுக்குப் பின்னால் மூடுபனி மூடிக்கொள்கிறது

தன் கடைசி பிற்பகலில் பாலி மீண்டும் கடற்கரைக்கு மேலே உயரமாகப் பறந்தாள். அவளுக்குக் கீழே தேயிலை வயல்கள், இரண்டு ஏரிகளைக் கொண்ட பள்ளம், ப்ரியோலோ இன்னும் வாழும் அமைதியான காடு. அந்த உயரத்திலிருந்து தீவு உண்மையில் எப்படியோ அப்படியே தெரிந்தது: பழைய எரிமலைகளின் ஒரு சங்கிலி, மெதுவாகப் பசுமையாக ஆறிக்கொண்டிருக்கிறது.

மீன்பிடிப் படகுகள் துறைமுகத்துக்குத் திரும்பிக்கொண்டிருந்தன, இருண்டு வரும் கடலில் மெல்லிய வெள்ளைக் கோடுகளை விட்டுச் சென்றன. கடலோரச் சாலையில் ஒவ்வொன்றாக விளக்குகள் எரிந்தன. கரையிலிருந்து புகையின் வாசனை மேலே எழுந்தது.

வாரம் முழுவதும் போலவே கடலிலிருந்து மூடுபனி வந்தது. அது முதலில் பள்ளத்தையும், பிறகு தேயிலை வயல்களையும், பிறகு துறைமுகத்தையும் மூடி, தீவை மெதுவாக மறைத்தது. இதை பாலி முன்பும் பார்த்திருக்கிறாள்.

கடைசி வெளிச்சம் மங்கும்போது அவள் திறந்த கடலை நோக்கிப் பறந்தாள். அவளுக்குப் பின்னால், தீவு தன் இரவு உணவை மண்ணுக்குள் சமைத்துக்கொண்டும், தன் தேயிலையை இலை இலையாக வளர்த்துக்கொண்டும், தன் காட்டில் ஒரு சிறிய சாம்பல் நிறப் பறவையைப் பாதுகாத்துக்கொண்டும் இருந்தது.