Nagsara ang Hamog sa Likuran Niya

Sa huli niyang hapon, muling lumipad si Polly nang mataas sa ibabaw ng baybayin. Sa ilalim niya ay ang bukirin ng tsaa, ang bungangang may dalawang lawa, at ang tahimik na gubat kung saan nakatira pa rin ang priolo. Mula roon, ganito ang anyo ng pulo: isang kadena ng lumang bulkan, dahan-dahang lumalamig tungo sa lungti.

Pabalik na sa daungan ang mga bangkang pangisda, nag-iiwan ng manipis na puting guhit sa dumidilim na dagat. Isa-isang nagsindi ang mga ilaw sa kalsada sa baybayin. Umangat ang amoy ng usok mula sa dalampasigan.

Dumating ang hamog mula sa karagatan, gaya ng buong linggo. Tinakpan nito ang bunganga, saka ang bukirin ng tsaa, saka ang daungan, dahan-dahang itinatago ang pulo. Nakita na ito ni Polly noon.

Lumipad siya palabas sa bukas na tubig habang kumukupas ang huling liwanag. Sa likuran niya, patuloy ang pulo sa pagluluto ng hapunan sa ilalim ng lupa, sa pagpapalago ng tsaa nito dahon-dahon, at sa pag-iingat sa isang maliit na abuhing ibon sa gubat nito.