Η Ομίχλη Κλείνει Πίσω Της

Το τελευταίο της απόγευμα, η Πόλι πέταξε ξανά ψηλά πάνω από την ακτή. Από κάτω της απλώνονταν τα χωράφια με το τσάι, ο κρατήρας με τις δύο λίμνες και το ήσυχο δάσος όπου ζει ακόμη ο πριόλο. Από εκεί ψηλά, το νησί έμοιαζε με αυτό που είναι: μια αλυσίδα από παλιά ηφαίστεια που κρυώνουν αργά και γίνονται πράσινα.

Ψαρόβαρκες γύριζαν στο λιμάνι, αφήνοντας λεπτές λευκές γραμμές πάνω στη θάλασσα που σκοτείνιαζε. Τα φώτα άναβαν ένα ένα κατά μήκος του παραλιακού δρόμου. Η μυρωδιά του καπνού ανέβαινε από την ακτή.

Ομίχλη ήρθε από τον ωκεανό, όπως όλη την εβδομάδα. Σκέπασε τον κρατήρα, μετά τα χωράφια με το τσάι, μετά το λιμάνι, κρύβοντας αργά το νησί. Η Πόλι το είχε ξαναδεί αυτό.

Πέταξε προς τα ανοιχτά καθώς έσβηνε το τελευταίο φως. Πίσω της, το νησί συνέχιζε να μαγειρεύει το δείπνο του κάτω από τη γη, να μεγαλώνει το τσάι του φύλλο φύλλο και να κρατάει ασφαλές ένα μικρό γκρίζο πουλί μέσα στο δάσος του.