De mist sluit zich achter haar

Op haar laatste middag vloog Polly weer hoog boven de kust. Onder haar lagen de theevelden, de krater met zijn twee meren, en het stille bos waar de priolo nog leeft. Van daarboven zag het eiland eruit als wat het is: een keten van oude vulkanen, die langzaam afkoelt tot groen.

Vissersboten voeren terug naar de haven en trokken dunne witte lijnen over de donker wordende zee. Langs de kustweg gingen de lichten een voor een aan. De geur van rook dreef omhoog vanaf de kust.

Mist rolde binnen vanaf de oceaan, net als de hele week. Hij bedekte de krater, toen de theevelden, toen de haven, en verborg het eiland langzaam. Polly had dit al eerder gezien.

Ze vloog weg over open water terwijl het laatste licht verdween. Achter haar bleef het eiland zijn avondeten onder de grond koken, zijn thee blaadje voor blaadje verbouwen, en een klein grijs vogeltje veilig houden in zijn bos.