Ένα Χωριό Συνδεδεμένο σε Ηφαίστειο

Γυρίζοντας αργότερα μέσα από το χωριό, η Πόλι πρόσεξε ότι ατμός δεν ανέβαινε μόνο από τους λάκκους του μαγειρέματος, αλλά και από ρωγμές στην άκρη του δρόμου, από φρεάτια, και από μια μεγάλη δημόσια πισίνα που έλαμπε σε ένα ζεστό πορτοκαλοκάστανο μέσα στο απογευματινό φως. Η ίδια θερμότητα που μαγείρεψε το μεσημεριανό, τελικά, τρέχει κάτω από ολόκληρο το χωριό και βγαίνει στην επιφάνεια σχεδόν παντού όπου κοιτάξεις.

Αυτό το ζεστό νερό γεμίζει ένα μεγάλο δημόσιο πάρκο λουτρών εκεί κοντά, όπου μια τεράστια πισίνα μένει ζεστή όλο τον χρόνο χωρίς ούτε μία αντλία ή λέβητα, μαζί με μικρότερα λουτρά χωμένα εδώ κι εκεί στο χωριό, που οι ντόπιοι επισκέπτονται τόσο εύκολα όσο θα γέμιζαν μια μπανιέρα στο σπίτι. Ο σίδηρος και τα μέταλλα που είναι διαλυμένα στο νερό το βάφουν σε ένα βαθύ, θολό πορτοκαλί, που στους περισσότερους επισκέπτες φαίνεται στην αρχή παράξενο και ύστερα παραδόξως όμορφο.

Κάποια σπίτια μάλιστα φέρνουν τη θερμότητα του υπεδάφους κατευθείαν στο δικό τους ζεστό νερό, χωρίς να χρειάζονται καθόλου θερμοσίφωνα. Η Πόλι σκέφτηκε ότι ολόκληρο αυτό το χωριό λειτουργεί, κυριολεκτικά, με το ηφαίστειο που κοιμάται από κάτω του: μαγειρεύει φαγητό, ζεσταίνει λουτρά και θερμαίνει σπίτια χωρίς φωτιά, χωρίς καύσιμα και χωρίς κανέναν λογαριασμό.

Κούρνιασε για λίγο στην άκρη της μεγάλης πορτοκαλί πισίνας, νιώθοντας τη ζέστη να ανεβαίνει από το νερό ακόμη κι από απόσταση, και σκέφτηκε ότι ένα μέρος χτισμένο ακριβώς πάνω σε τόση θερμότητα είχε βρει έναν ασυνήθιστα γενναιόδωρο τρόπο να ζει μαζί της.