Isang Nayong Nakakabit sa Bulkan

Habang naglalakad pabalik sa nayon nang maglaon, napansin ni Polly na hindi lamang sa mga hukay na lutuan galing ang singaw kundi mula rin sa mga bitak sa gilid ng kalsada, sa mga alkantarilya, at sa isang malaking pampublikong pool na kumikinang sa mainit na kulay kahel sa liwanag ng hapon. Ang init ding nagluto ng tanghalian, lumalabas pala, ay umaagos sa ilalim ng buong nayon at sumusulpot halos saanman ka tumingin.

Ang pinainit na tubig na iyon ang pumupuno sa isang malaking pampublikong paliguan sa malapit, kung saan mainit buong taon ang isang higanteng pool nang walang kahit isang bomba o boiler, kasama ang mas maliliit na paliguang nakatago sa buong nayon na dinadalaw ng mga taga-roon nang kasingdali ng pagbubukas ng gripo sa bahay. Ang bakal at mineral na natutunaw sa tubig ang nagbibigay dito ng malalim at malabong kulay kahel, na sa una ay kakaiba para sa karamihan ng bisita at pagkatapos ay kakaibang ganda na.

May mga bahay pa ngang direktang nagpapapasok ng init mula sa ilalim ng lupa papunta sa sarili nilang mainit na tubig, kaya wala na silang pangangailangan sa pampainit. Naisip ni Polly na ang buong nayong ito ay umaandar, sa literal na paraan, sa bulkang natutulog sa ilalim nito, nagluluto ng pagkain, nagpapainit ng paliguan, at nagpapainit ng bahay nang walang apoy, walang gasolina, at walang bayarin para sa alinman dito.

Dumapo siya sandali sa gilid ng malaking kulay kahel na pool, ramdam ang init na umaangat mula sa tubig kahit mula sa malayo, at naisip na ang isang lugar na itinayo mismo sa ibabaw ng napakaraming init ay nakahanap ng pambihirang bukas-palad na paraan upang mamuhay kasama nito.