Een dorp aangesloten op een vulkaan

Toen ze later door het dorp terugliep, zag Polly dat er niet alleen stoom opsteeg uit de kookkuilen, maar ook uit scheuren langs de weg, uit putten, en uit een groot openbaar bad dat warm oranjebruin gloeide in het middaglicht. Dezelfde hitte die de lunch had gekookt, bleek onder het hele dorp door te lopen en vrijwel overal aan de oppervlakte te komen.

Dat verwarmde water vult vlakbij een groot openbaar badpark, waar een reusachtig bassin het hele jaar door warm blijft zonder ook maar één pomp of boiler, naast kleinere badhuizen verspreid door het dorp die de bewoners net zo makkelijk bezoeken als thuis een bad laten vollopen. IJzer en mineralen opgelost in het water kleuren het diep en troebel oranje, wat de meeste bezoekers eerst vreemd vinden en daarna vreemd genoeg mooi.

Sommige huizen leiden de ondergrondse hitte zelfs rechtstreeks naar hun eigen warm water en hebben helemaal geen geiser nodig. Het viel Polly op dat dit hele dorp letterlijk draait op de vulkaan die eronder slaapt: eten koken, baden verwarmen en huizen verwarmen, zonder vuur, zonder brandstof en zonder rekening.

Ze zat een tijdje aan de rand van het grote oranje bad, voelde de warmte zelfs van een afstand van het water afkomen, en dacht dat een plek die pal boven op zoveel hitte is gebouwd een ongewoon gulle manier had gevonden om ermee samen te leven.