Ένας Κρατήρας, Δύο Χρώματα

Από ψηλά πάνω από το εσωτερικό του νησιού, η Πόλι κοίταξε μέσα σε έναν τεράστιο κρατήρα, πάνω από είκοσι δύο χιλιάδες χρόνων και τόσο πλατύ ώστε να χωράει μέσα στα χείλη του μια μικρή πόλη, δύο λίμνες και αρκετά αγροκτήματα. Μια λεπτή λωρίδα γης έκοβε τη μέση, και εκατέρωθέν της το νερό είχε τελείως διαφορετικό χρώμα: η μία λίμνη βαθύ μπλε, η άλλη έντονο πράσινο, σαν να είχε χύσει κάποιος δύο διαφορετικούς ωκεανούς στο ίδιο μπολ.

Οι δύο λίμνες δεν είναι στην πραγματικότητα χωριστές. Ένα στενό κανάλι κάτω από τη γέφυρα της γης τις ενώνει, οπότε το νερό είναι ένα και το αυτό. Αυτό που αλλάζει είναι όλα όσα τις περιβάλλουν. Η μπλε λίμνη είναι βαθύτερη και απλώς καθρεφτίζει τον ανοιχτό ουρανό, ενώ η πράσινη βρίσκεται πιο κοντά σε πλαγιές γεμάτες βλάστηση και σε μικροσκοπικά φύκια, που της δίνουν αντ' αυτού ένα πλούσιο πράσινο χρώμα.

Η Πόλι πέταξε χαμηλά κατά μήκος της λωρίδας γης που χωρίζει τα δύο χρώματα, αρκετά κοντά ώστε να δει ψαρόβαρκες να ξεκουράζονται στη μία όχθη και αγελάδες να βόσκουν στους χαμηλούς λόφους πάνω από την άλλη. Πυκνή ομίχλη ήρθε από τον ωκεανό και κάθισε μέσα στο χείλος του κρατήρα, κρύβοντας πρώτα την πράσινη λίμνη, μετά την μπλε, ώσπου έμεινε ορατή μόνο η γέφυρα ανάμεσά τους.

Κούρνιασε στον παλιό πέτρινο τοίχο ενός σημείου θέας και περίμενε να σηκωθεί ξανά η ομίχλη, χωρίς καμία βιασύνη. Όταν επιτέλους αραίωσε, οι δύο λίμνες εμφανίστηκαν ταυτόχρονα, μπλε και πράσινη, ακριβώς εκεί όπου τις είχε αφήσει.