Eén krater, twee kleuren

Vanuit de hoogte boven het binnenland keek Polly neer in één enorme krater, ruim tweeëntwintigduizend jaar oud en breed genoeg om binnen zijn rand een dorpje, twee meren en een aantal boerderijen te herbergen. Een smalle strook land liep door het midden, en aan weerszijden daarvan had het water een compleet andere kleur, het ene meer diepblauw, het andere fel groen, alsof iemand twee verschillende oceanen in dezelfde kom had gegoten.

De twee meren zijn niet echt gescheiden. Een smal kanaal onder de landbrug verbindt ze, dus het water zelf vormt één geheel. Wat verschilt is alles eromheen. Het blauwe meer is dieper en weerspiegelt simpelweg de open lucht, terwijl het groene meer dichter bij begroeide hellingen ligt, met minuscule algen in het water, die het samen een rijke groene tint geven.

Polly vloog laag langs de landbrug die de twee kleuren scheidt, dicht genoeg om vissersboten aan de ene oever te zien liggen en grazend vee op de lage heuvels boven de andere. Dikke mist rolde van de oceaan naar binnen en bleef binnen de kraterrand hangen, en verborg eerst het groene meer, toen het blauwe, tot alleen de brug ertussen nog zichtbaar was.

Ze streek neer op het oude stenen muurtje van een uitkijkpunt en wachtte tot de mist weer optrok, zonder enige haast. Toen hij eindelijk dunner werd, verschenen beide meren tegelijk weer, blauw en groen, precies waar ze ze had achtergelaten.