One Crater, Two Colors

From high above the interior, Polly looked down into a single enormous crater, more than twenty-two thousand years old and wide enough to hold a small town, two lakes, and several farms inside its rim. A thin strip of land crossed the middle, and on either side of it the water was a completely different color, one lake a deep blue, the other a vivid green, as if someone had poured two different oceans into the same bowl.

Vanuit de hoogte boven het binnenland keek Polly neer in één enorme krater, ruim tweeëntwintigduizend jaar oud en breed genoeg om binnen zijn rand een dorpje, twee meren en een aantal boerderijen te herbergen. Een smalle strook land liep door het midden, en aan weerszijden daarvan had het water een compleet andere kleur, het ene meer diepblauw, het andere fel groen, alsof iemand twee verschillende oceanen in dezelfde kom had gegoten.

The two lakes are not really separate. A narrow channel under the land bridge connects them, so the water itself is one body. What changes is everything around it. The blue lake is deeper and simply reflects the open sky, while the green lake sits closer to plant-covered slopes and tiny algae, both of which tint its water a rich green instead.

De twee meren zijn niet echt gescheiden. Een smal kanaal onder de landbrug verbindt ze, dus het water zelf vormt één geheel. Wat verschilt is alles eromheen. Het blauwe meer is dieper en weerspiegelt simpelweg de open lucht, terwijl het groene meer dichter bij begroeide hellingen ligt, met minuscule algen in het water, die het samen een rijke groene tint geven.

Polly flew low along the land bridge that splits the two colors, close enough to see fishing boats resting on one shore and grazing cattle on the low hills above the other. Thick fog rolled in off the ocean and settled inside the crater rim, hiding first the green lake, then the blue, until only the bridge between them stayed visible.

Polly vloog laag langs de landbrug die de twee kleuren scheidt, dicht genoeg om vissersboten aan de ene oever te zien liggen en grazend vee op de lage heuvels boven de andere. Dikke mist rolde van de oceaan naar binnen en bleef binnen de kraterrand hangen, en verborg eerst het groene meer, toen het blauwe, tot alleen de brug ertussen nog zichtbaar was.

She perched on the old stone wall of a lookout point and waited for the fog to lift again, in no hurry at all. When it finally thinned, both lakes reappeared at once, blue and green, exactly where she had left them.

Ze streek neer op het oude stenen muurtje van een uitkijkpunt en wachtte tot de mist weer optrok, zonder enige haast. Toen hij eindelijk dunner werd, verschenen beide meren tegelijk weer, blauw en groen, precies waar ze ze had achtergelaten.