Ο κύκλος και το πρωινό πλοίο

Ο Δακτύλιος του Μπρόντγκαρ βρίσκεται σε μια στενή λωρίδα γης ανάμεσα σε δύο λίμνες, που είναι ο μόνος λόγος που μοιάζει ψηλός. Οι πέτρες στέκονται σε έναν κύκλο με διάμετρο περίπου εκατόν τέσσερα μέτρα, χωρισμένο από το ρεικότοπο με μια τάφρο σκαμμένη μέσα σε συμπαγή βράχο. Υψώθηκε πριν από τέσσερις με τεσσεράμισι χιλιάδες χρόνια, και είναι μέρος ενός μνημείου παγκόσμιας κληρονομιάς.

Κάποτε ήταν γύρω στις εξήντα πέτρες. Σήμερα στέκονται τριάντα έξι, και τα κενά είναι εξίσου μέρος του σχήματος όσο και οι πέτρες. Η Πόλι έκανε τον γύρο από τη μακριά πλευρά, απέξω, με το ρείκι ως τα γόνατα και το φως να απλώνεται επίπεδο και πλατύ πάνω στο νερό και από τις δύο μεριές. Τίποτα εκεί δεν είναι φτιαγμένο για επισκέπτη. Ήταν φτιαγμένο για κάτι άλλο, και αυτό το κάτι δεν είναι καταγραμμένο πουθενά.

Έπειτα ήρθε η συνηθισμένη δουλειά της αναχώρησης. Πίσω στο γραφείο του λιμανιού υπήρχε ένας θαλασσοκόρακας πίσω από έναν πάγκο και ένα τυπωμένο φύλλο στον τοίχο. "Τι ώρα φεύγει το φέρι;" ρώτησε η Πόλι. "Πόσο κοστίζει αυτό;" Κοίταξε το φύλλο μαζί του, όσο εκείνος έβρισκε τη γραμμή. "Θα ήθελα να αγοράσω ένα εισιτήριο, παρακαλώ."

"Πόση ώρα κρατάει το πέρασμα;" ρώτησε τελευταία, και έβαλε το εισιτήριο στην τσέπη. Το πρωί το πλοίο βγήκε περνώντας το ίδιο χαμηλό ακρωτήρι από το οποίο είχε μπει, και τα νησιά χάθηκαν πίσω του με τη σειρά που τα είχε μάθει: μια πόλη πάνω σε έναν δρόμο, ένας κόλπος με ένα χωριό μέσα του, ένα παρεκκλήσι από παραπήγματα, ένας βράχος γεμάτος φώκιες, και πιο μέσα, μακριά από τη θάλασσα, ένας κύκλος με τις περισσότερες πέτρες του ακόμη όρθιες.