De cirkel en de ochtendboot

De Ring of Brodgar ligt op een smalle strook land tussen twee lochs, en dat is de enige reden dat hij hoog aanvoelt. De stenen staan in een cirkel van ongeveer honderdvier meter doorsnee, van de heide gescheiden door een gracht die in massief rots is uitgehakt. Hij werd tussen de vierduizend en vierduizendvijfhonderd jaar geleden opgericht, en hij maakt deel uit van werelderfgoed.

Ooit stonden er rond de zestig stenen. Nu staan er nog zesendertig overeind, en de gaten horen net zo goed bij de vorm als de stenen zelf. Polly liep de ring aan de buitenkant om, de lange weg, met heide tot aan haar knieën en het licht dat vlak en breed over het water aan beide kanten viel. Niets eraan is voor een bezoeker ingericht. Het is voor iets anders ingericht, en wat dat was is nergens vastgelegd.

Toen kwam het gewone gedoe van het vertrekken. Terug bij het havenkantoor stond een kuifaalscholver achter een balie en hing er een geprint vel aan de muur. "Hoe laat vertrekt de veerboot?" vroeg Polly. "Hoeveel kost dit?" Ze keek samen met hem naar het vel terwijl hij de regel zocht. "Ik wil graag een kaartje kopen, alstublieft."

"Hoe lang duurt de overtocht?" vroeg ze als laatste, en ze stopte het kaartje weg. 's Ochtends voer de boot langs dezelfde lage landtong naar buiten waar hij was binnengekomen, en de eilanden zakten erachter weg in de volgorde waarin ze ze had leren kennen: een stadje van een enkele straat, een baai met een dorp erin, een kapel van barakken, een rots vol zeehonden, en landinwaarts, uit het zicht vanaf het water, een cirkel met de meeste stenen nog overeind.