Φτιαγμένο από ό,τι είχαν

Το παρεκκλήσι στο Λαμπ Χολμ είναι δύο στρατιωτικά παραπήγματα ενωμένα στη σειρά, που είναι το πρώτο πράγμα που προσέχει κανείς και το τελευταίο που θυμάται. Ένας φύλακας το ξεκλείδωνε όταν έφτασε η Πόλι, ένας άνθρωπος χωρίς βιασύνη, με μια αρμαθιά κλειδιά. "Τι δουλειά κάνετε;" τον ρώτησε, και εκείνος είπε ότι άνοιγε τις πόρτες το πρωί, τις έκλεινε το βράδυ, και στο ενδιάμεσο ξανάβαφε ό,τι έπαιρνε η αλμύρα.

Μέσα, τα παραπήγματα εξαφανίζονται. Ιταλοί αιχμάλωτοι πολέμου έφτασαν εδώ τη δεκαετία του χίλια εννιακόσια σαράντα για να δουλέψουν στα θαλάσσια φράγματα, και ζήτησαν έναν χώρο για να προσεύχονται. Αυτό που τους έδωσαν ήταν κυματοειδής λαμαρίνα. Αυτό που έφτιαξαν από αυτήν ήταν μια θολωτή οροφή, ένα πέτρινο ιερό, ένα σιδερένιο τέμπλο και μια ζωγραφισμένη εικόνα, και τη δουλειά την καθοδήγησε ένας από αυτούς, ένας ζωγράφος που τον έλεγαν Ντομένικο Κιοκέτι.

"Τι χρειάζεστε για να ολοκληρώσετε τη δουλειά;" είναι η ερώτηση που έπρεπε να απαντήσει το στρατόπεδο. Ζήτησαν τσιμέντο, και τους έδωσαν τσιμέντο. Όλα τα υπόλοιπα βγήκαν από αυτά που πετούσε το στρατόπεδο. Το τέμπλο είναι παλιοσίδερα δουλεμένα κρύα. Τα κηροπήγια είναι κονσέρβες από βοδινό. Η πέτρα του ιερού είναι γυψοσανίδα, βαμμένη τόσο προσεκτικά που πρέπει να σκύψεις κοντά για να ομολογήσει τι είναι.

Ο φύλακας είχε αφήσει ένα μικρό εργαλείο χειρός στο περβάζι. "Θα μπορούσατε να μου δείξετε πώς χρησιμοποιείται αυτό το εργαλείο;" ρώτησε η Πόλι, και εκείνος της έδειξε, και η εξήγηση της ξέφυγε την πρώτη φορά. "Θα μπορούσατε να το εξηγήσετε ξανά;" Το έκανε και αυτό. Έπειτα γύρισε στο βάψιμό του, και η Πόλι κοίταξε ψηλά μια οροφή που είναι επίπεδη λαμαρίνα και κάνει ότι είναι καμπύλη, και κρατάει την προσποίηση από κάθε κάθισμα της αίθουσας.