Ang Tore sa Pagitan ng Dalawang Dagat

Pagbalik sa bayan, tumayo si Polly sa paanan ng kampanaryo sa tabi ng malaking simbahan ni San Jorge sa burol. Hindi ito nakadikit sa simbahan. Nag-iisa itong nakatayo, isang parisukat na haligi ng bato na may silid ng kampana na puno ng arko at isang matulis na tuktok, itinayo mahigit apat na raang taon na ang nakararaan bilang mas maliit na kopya ng tanyag na kampanaryo ni San Marcos sa Venecia. Gumuho ang orihinal mahigit sandaang taon na ang nakararaan at itinayong muli, kaya mas matanda na ngayon ang kopya sa Piran kaysa sa toreng kinopya nito.

Back in town, Polly stood at the foot of the bell tower beside the great church of Saint George on the hill. It is not attached to the church. It stands alone, a square shaft of stone with a belfry of arches and a pointed spire, built more than four hundred years ago as a smaller copy of the famous bell tower of Saint Mark in Venice. The original collapsed more than a hundred years ago and was rebuilt, so the copy in Piran is now older than the tower it copies.

Sa loob, sandaan at apatnapu't anim na baitang na kahoy ang paikot na umaakyat sa maalikabok na liwanag. Nilukso ito ni Polly nang isa-isa, lampas sa mga lubid at mga biga, hanggang sa nakabitin na sa ibabaw ng ulo niya ang malalaking kampana, bawat isa ay sapat ang laki para maligo sa loob. Dito sa itaas, diretsong galing sa dagat ang hangin at amoy asin, walang duda.

Inside, one hundred and forty-six wooden steps wind up through the dusty light. Polly hopped them one at a time, past the ropes and the beams, until the great bells hung over her head, each one big enough to bathe in. Up here the wind came straight off the sea and smelled, unmistakably, of salt.

Nakalatag sa ilalim niya ang buong bayan. Sunod-sunod na bumababa sa burol ang mga kahel na bubong hanggang sa tubig sa magkabilang panig ng tangway, at sa pinakababa, kumikinang sa araw ang puting hugis-itlog ng plaza na parang maliit na buwang bumaba para magpahinga. Gumuguhit ng mga puting linya ang mga bangka sa daungan. Sa isang panig ng tore ay walang anuman kundi asul, ang malawak na Dagat Adriatico na nagpapatuloy patungong Italya.

The whole town lay beneath her. Orange roofs tumbled down the hill to the water on both sides of the peninsula, and at the bottom the white oval of the square glowed in the sun like a small moon that had come down to rest. Boats drew white lines across the harbour. On one side of the tower there was nothing but blue, the open Adriatic going on toward Italy.

Lumingon si Polly sa kabilang panig. Malayo sa timog, lampas sa kurba ng look, pumatag ang baybayin at may malabong puting kinang sa lupa kung saan sinasalo ng mga asinan ang liwanag ng hapon. Tubig sa isang panig, asin sa kabila, at ang maliit na bayan na nakabalanse sa bato nito sa pagitan nila, itinayo mula sa isa at binayaran ng isa pa. Totoo ang sinabi sa kanya ng kanaway.

Polly turned to the other side. Far away to the south, past the curve of the bay, the coast flattened and a faint white shimmer lay on the land where the salt pans caught the afternoon light. Water on one hand, salt on the other, and the little town balanced on its rock between them, built from one and paid for by the other. The gull had told her the truth.