De toren tussen twee zeeën

Terug in de stad stond Polly aan de voet van de klokkentoren naast de grote Sint-Joriskerk op de heuvel. De toren is niet aan de kerk vastgebouwd. Hij staat op zichzelf, een vierkante schacht van steen met een klokkenkamer vol bogen en een spitse naald, meer dan vierhonderd jaar geleden gebouwd als kleinere kopie van de beroemde klokkentoren van San Marco in Venetië. Het origineel stortte meer dan honderd jaar geleden in en werd herbouwd, zodat de kopie in Piran nu ouder is dan de toren die ze nabootst.

Back in town, Polly stood at the foot of the bell tower beside the great church of Saint George on the hill. It is not attached to the church. It stands alone, a square shaft of stone with a belfry of arches and a pointed spire, built more than four hundred years ago as a smaller copy of the famous bell tower of Saint Mark in Venice. The original collapsed more than a hundred years ago and was rebuilt, so the copy in Piran is now older than the tower it copies.

Binnen draaien honderdzesenveertig houten treden omhoog door het stoffige licht. Polly hipte ze één voor één op, langs de touwen en de balken, tot de grote klokken boven haar hoofd hingen, elk groot genoeg om in te baden. Hierboven kwam de wind recht van zee en rook hij, onmiskenbaar, naar zout.

Inside, one hundred and forty-six wooden steps wind up through the dusty light. Polly hopped them one at a time, past the ropes and the beams, until the great bells hung over her head, each one big enough to bathe in. Up here the wind came straight off the sea and smelled, unmistakably, of salt.

De hele stad lag onder haar. Oranje daken tuimelden aan weerszijden van het schiereiland de heuvel af naar het water, en onderaan gloeide het witte ovaal van het plein in de zon als een kleine maan die was neergedaald om uit te rusten. Boten trokken witte strepen door de haven. Aan de ene kant van de toren was er niets dan blauw, de open Adriatische Zee die doorliep tot Italië.

The whole town lay beneath her. Orange roofs tumbled down the hill to the water on both sides of the peninsula, and at the bottom the white oval of the square glowed in the sun like a small moon that had come down to rest. Boats drew white lines across the harbour. On one side of the tower there was nothing but blue, the open Adriatic going on toward Italy.

Polly draaide zich om naar de andere kant. Ver in het zuiden, voorbij de bocht van de baai, werd de kust vlak en lag er een vage witte glans op het land, waar de zoutpannen het middaglicht vingen. Water aan de ene hand, zout aan de andere, en het stadje dat daartussen op zijn rots balanceerde, gebouwd uit het ene en betaald met het andere. De meeuw had haar de waarheid verteld.

Polly turned to the other side. Far away to the south, past the curve of the bay, the coast flattened and a faint white shimmer lay on the land where the salt pans caught the afternoon light. Water on one hand, salt on the other, and the little town balanced on its rock between them, built from one and paid for by the other. The gull had told her the truth.