Ο πύργος ανάμεσα σε δύο θάλασσες

Πίσω στο Πίραν, η Πόλι στάθηκε στη βάση του καμπαναριού, δίπλα στη μεγάλη εκκλησία του Αγίου Γεωργίου πάνω στον λόφο. Δεν είναι κολλημένο στην εκκλησία. Στέκεται μόνο του, ένας τετράγωνος πέτρινος κορμός με τοξωτό θάλαμο για τις καμπάνες και μυτερή κορυφή, χτισμένος πριν από περισσότερα από τετρακόσια χρόνια ως μικρότερο αντίγραφο του διάσημου καμπαναριού του Αγίου Μάρκου στη Βενετία. Το πρωτότυπο κατέρρευσε πριν από περισσότερα από εκατό χρόνια και ξαναχτίστηκε, κι έτσι το αντίγραφο στο Πίραν είναι σήμερα παλαιότερο από τον πύργο που αντιγράφει.

Back in town, Polly stood at the foot of the bell tower beside the great church of Saint George on the hill. It is not attached to the church. It stands alone, a square shaft of stone with a belfry of arches and a pointed spire, built more than four hundred years ago as a smaller copy of the famous bell tower of Saint Mark in Venice. The original collapsed more than a hundred years ago and was rebuilt, so the copy in Piran is now older than the tower it copies.

Μέσα, εκατόν σαράντα έξι ξύλινα σκαλιά ανεβαίνουν στριφογυριστά μέσα στο σκονισμένο φως. Η Πόλι τα ανέβηκε πηδώντας ένα ένα, περνώντας δίπλα από τα σκοινιά και τα δοκάρια, ώσπου οι μεγάλες καμπάνες κρέμονταν πάνω από το κεφάλι της, η καθεμιά τόσο μεγάλη που θα χωρούσε κανείς να κάνει μπάνιο μέσα της. Εκεί πάνω ο άνεμος ερχόταν κατευθείαν από τη θάλασσα και μύριζε, χωρίς καμία αμφιβολία, αλάτι.

Inside, one hundred and forty-six wooden steps wind up through the dusty light. Polly hopped them one at a time, past the ropes and the beams, until the great bells hung over her head, each one big enough to bathe in. Up here the wind came straight off the sea and smelled, unmistakably, of salt.

Ολόκληρη η πόλη απλωνόταν από κάτω της. Πορτοκαλιές στέγες κατρακυλούσαν στον λόφο ως το νερό και από τις δύο πλευρές της χερσονήσου, και στο κάτω μέρος το λευκό οβάλ της πλατείας έλαμπε στον ήλιο σαν ένα μικρό φεγγάρι που είχε κατέβει να ξεκουραστεί. Οι βάρκες χάραζαν λευκές γραμμές στο λιμάνι. Από τη μία πλευρά του πύργου δεν υπήρχε τίποτα άλλο από γαλάζιο, η ανοιχτή Αδριατική που απλωνόταν ως την Ιταλία.

The whole town lay beneath her. Orange roofs tumbled down the hill to the water on both sides of the peninsula, and at the bottom the white oval of the square glowed in the sun like a small moon that had come down to rest. Boats drew white lines across the harbour. On one side of the tower there was nothing but blue, the open Adriatic going on toward Italy.

Η Πόλι γύρισε στην άλλη πλευρά. Μακριά στον νότο, πέρα από την καμπύλη του κόλπου, η ακτή γινόταν επίπεδη και μια αχνή λευκή λάμψη απλωνόταν πάνω στη γη, εκεί όπου οι αλυκές έπιαναν το απογευματινό φως. Νερό από τη μία μεριά, αλάτι από την άλλη, και η μικρή πόλη ισορροπημένη πάνω στον βράχο της ανάμεσά τους, χτισμένη από το ένα και πληρωμένη από το άλλο. Ο γλάρος της είχε πει την αλήθεια.

Polly turned to the other side. Far away to the south, past the curve of the bay, the coast flattened and a faint white shimmer lay on the land where the salt pans caught the afternoon light. Water on one hand, salt on the other, and the little town balanced on its rock between them, built from one and paid for by the other. The gull had told her the truth.