Γλυκό νερό στη ρίζα του γκρεμού

Το τελευταίο κομμάτι της σκάλας είναι αλλιώτικο. Ο βράχος παύει να είναι ξερός. Σκουραίνει και δροσίζει κάτω από τα πόδια της, μυρίζει βρεγμένη πέτρα, και το φως που ανεβαίνει από το νερό ρίχνει κινούμενες γραμμές στην οροφή μιας χαμηλής σπηλιάς στον πάτο.

The last stretch of the staircase is different. The rock stops being dry. It goes darker and cooler under her feet, and there is a smell of wet stone, and the light coming up off the water throws moving lines across the ceiling of a low cave at the bottom.

Κι εκεί, στο ύψος της θάλασσας, με το αλμυρό νερό λίγα σκαλιά πιο πέρα, γλυκό νερό βγαίνει από τον βράχο. Η Πόλι ακουμπά το ράμφος της. Είναι κρύο και γλυκό και εντελώς παράταιρο, και είναι ο λόγος για όλα όσα υπάρχουν από πάνω της.

And there, at the level of the sea, with salt water a few steps away, fresh water is coming out of the rock. Polly puts her beak to it. It is cold and it is sweet and it is entirely wrong, and it is the reason for everything above her.

Λειτουργεί έτσι. Το έδαφος στην κορυφή του γκρεμού είναι ασβεστόλιθος, και η βροχή δεν κυλάει πάνω στον ασβεστόλιθο όπως κυλάει σε άλλα πετρώματα. Χάνεται μέσα του. Βρίσκει ρωγμές, τις ανοίγει και ταξιδεύει προς τα κάτω μέσα από τα σπλάχνα της πέτρας, και επειδή το γλυκό νερό είναι ελαφρύτερο από το θαλασσινό, μπορεί να φτάσει ως τη βάση του γκρεμού και να βγει ακόμα γλυκό, ακριβώς στη γραμμή του νερού, πριν προλάβει η θάλασσα να ανακατευτεί μαζί του.

It works like this. The land on top of the cliff is limestone, and rain does not run off limestone the way it runs off other rock. It sinks. It finds cracks and widens them and travels down through the inside of the stone, and because fresh water is lighter than sea water it can come all the way to the bottom of the cliff and arrive still fresh, right at the water line, before the sea gets a chance to mix with it.

Τώρα λοιπόν η σκάλα βγάζει νόημα. Ούτε στρατιώτες ούτε μία νύχτα. Μοναχοί, κατά πάσα πιθανότητα, που έσκαβαν υπομονετικά προς τα κάτω επί χρόνια, προς μια πηγή που ήξεραν ότι υπήρχε, γιατί μια πόλη στην κορυφή ενός γκρεμού μπορεί να έχει τείχη και πύργους και θέα σε όλα τα στενά και παρ' όλα αυτά να τα χάσει όλα για μια γουλιά νερό.

So now the staircase makes sense. Not soldiers, and not one night. Monks, most likely, cutting patiently downward over years toward a spring they knew was there, because a town on top of a cliff can have walls and towers and a view over the whole strait and still lose everything for the want of a drink of water.