Ο βράχος που έφυγε

Ακόμα πιο κάτω, η Πόλι κατεβαίνει αρκετά για να γνωρίσει έναν γείτονα. Μέσα στο νερό, τόσο κοντά που νιώθει ότι θα μπορούσε να φτάσει ως εκεί πλανάροντας, υψώνεται ένας μοναχικός πύργος από χλωμό βράχο, με τη θάλασσα να σπάει λευκή γύρω από τη βάση του. Τον λένε Κόκκο της Άμμου, κάτι που είναι αστείο, γιατί είναι περίπου όσο μια μικρή εκκλησία.

Further down still, Polly comes down far enough to meet a neighbor. Standing out in the water, close enough that she feels she could glide to it, is a single tower of pale rock with the sea breaking white around its foot. It is called the Grain of Sand, which is a joke, because it is roughly the size of a small church.

Δεν ήταν πάντα εκεί έξω. Πριν από περίπου οκτακόσια χρόνια ήταν κομμάτι αυτού του γκρεμού, ενωμένος μαζί του, συνηθισμένος. Ύστερα τα κύματα τελείωσαν τη δουλειά που έκαναν από κάτω του, ο βράχος που τον ένωνε χάθηκε, και ο πύργος έμεινε να στέκεται μόνος στη θάλασσα. Η Πόλι τον κοιτάζει για λίγο. Είναι πιο λεπτός στη βάση απ' ό,τι στην κορυφή. Η θάλασσα δουλεύει ακόμα.

It has not always been out there. About eight hundred years ago it was part of this cliff, joined on, ordinary. Then the waves finished the job they had been working at underneath it, and the connecting rock went, and the tower was left standing alone in the sea. Polly looks at it for a while. It is thinner at the bottom than at the top. The sea is still working.

Ένας γλάρος περνάει στο ύψος των ματιών της, και αυτός αξίζει την προσοχή της. Δεν είναι από τους φωνακλάδες που ακολουθούν τις βάρκες και κλέβουν πατάτες τηγανητές από το τείχος του λιμανιού. Είναι αιγαιόγλαρος, και δεν ψάχνει ποτέ για αποφάγια. Ζει από το ανοιχτό πέλαγος, κυνηγώντας ψάρια, κάτι που για γλάρο είναι σχεδόν ζήτημα αρχής.

A gull comes past at eye level, and this one is worth watching. It is not one of the loud ones that follow boats and steal chips from the harbor wall. This is an Audouin's gull, and it does not scavenge at all. It makes its living out at sea, hunting fish, which for a gull is almost a matter of principle.

Απομακρύνεται πάνω από τα στενά με το φως πίσω του, ώσπου η Πόλι τον χάνει. Ξανακοιτάζει τον όρθιο βράχο, και το κενό ανάμεσα σε αυτόν και στον γκρεμό, και σκέφτεται ότι εκείνο το κενό ήταν κάποτε συμπαγής πέτρα που θα μπορούσε κανείς να τη διασχίσει με τα πόδια.

It goes out over the strait with the light behind it until Polly loses it. She looks back at the standing rock, and at the gap between it and the cliff, and thinks about how that gap was once solid stone that somebody could have walked across.