Ang Batong Lumayo

Sa mas ibaba pa, nakababa na si Polly nang sapat para makilala ang isang kapitbahay. Nakatayo sa tubig, sapat ang lapit na pakiramdam niya ay kaya niya itong liparin nang padausdos, ang isang nag-iisang tore ng maputlang bato na binabasag ng dagat nang mapuputing bula sa paanan nito. Tinatawag itong Butil ng Buhangin, na isang biro, dahil halos kasinlaki ito ng isang maliit na simbahan.

Further down still, Polly comes down far enough to meet a neighbor. Standing out in the water, close enough that she feels she could glide to it, is a single tower of pale rock with the sea breaking white around its foot. It is called the Grain of Sand, which is a joke, because it is roughly the size of a small church.

Hindi ito laging naroon. Mga walong daang taon na ang nakararaan, bahagi pa ito ng banging ito, nakadugtong, karaniwan. Pagkatapos ay tinapos ng mga alon ang matagal na nilang ginagawa sa ilalim nito, gumuho ang batong nagdudugtong, at naiwang nakatayong mag-isa sa dagat ang tore. Matagal itong pinagmasdan ni Polly. Mas payat ito sa ibaba kaysa sa itaas. Patuloy pa ring nagtatrabaho ang dagat.

It has not always been out there. About eight hundred years ago it was part of this cliff, joined on, ordinary. Then the waves finished the job they had been working at underneath it, and the connecting rock went, and the tower was left standing alone in the sea. Polly looks at it for a while. It is thinner at the bottom than at the top. The sea is still working.

May kanaway na dumaan na kapantay ng kanyang mga mata, at sulit itong panoorin. Hindi ito isa sa maiingay na sumusunod sa mga bangka at nagnanakaw ng piniritong patatas sa pader ng daungan. Isa itong kanaway ni Audouin, at hindi ito kailanman nangangalkal ng tira. Sa laot ito naghahanapbuhay, nanghuhuli ng isda, na para sa isang kanaway ay halos usapin na ng prinsipyo.

A gull comes past at eye level, and this one is worth watching. It is not one of the loud ones that follow boats and steal chips from the harbor wall. This is an Audouin's gull, and it does not scavenge at all. It makes its living out at sea, hunting fish, which for a gull is almost a matter of principle.

Lumipad ito palayo sa ibabaw ng kipot habang nasa likuran nito ang liwanag, hanggang sa mawala ito sa paningin ni Polly. Muli niyang tiningnan ang nakatayong bato, at ang puwang sa pagitan nito at ng bangin, at inisip na dati ay buong bato ang puwang na iyon na maaaring nilakaran ng kahit sino.

It goes out over the strait with the light behind it until Polly loses it. She looks back at the standing rock, and at the gap between it and the cliff, and thinks about how that gap was once solid stone that somebody could have walked across.