Pag-akyat Pabalik

Sa ibaba, wala nang magagawa kundi tumalikod at umakyat pabalik. Mas mabagal ang pag-akyat kaysa sa pagbaba at mas malaki ang kinuha nitong lakas kaysa inaasahan niya, at dalawang beses siyang huminto, at sa dalawang pagkakataong iyon ay nagkunwari siyang huminto para tanawin ang paligid.

At the bottom there is nothing to do but turn around and climb back up. Going up is slower than coming down and takes rather more of her than she expected, and she stops twice, and pretends both times that she is stopping to look at the view.

Sa isa sa mga basang baitang sa ibaba ay may isang limpet, nakaupo sa isang mababaw na lubak sa bato. Kahugis na kahugis ng kabibe nito ang lubak, dahil ilang taon na itong bumabalik sa iisang puwestong iyon at unti-unting kinayod ang sarili nitong upuan doon. Lumalabas ito sa gabi para kumain, gumagala nang ilang hakbang sa dilim, at tuwing umaga ay nahahanap nito ang daan pauwi sa isang butas na kasya sa kanya at wala nang iba.

On one of the wet lower steps there is a limpet, sitting in a shallow dip in the stone. The dip is the exact shape of its shell, because it has been coming back to that same spot for years and grinding itself a seat there. It goes out at night to eat, wanders a few steps in the dark, and every morning finds its way home to a hole that fits it and nothing else.

Mula sa tuktok, sapat na ang pag-ikot ng liwanag para makita ang mga isla sa kipot. Ibang daigdig ang mga iyon. Kung ang banging ito ay maputlang batong-apog na puno ng butas at kuweba, ang mga islang iyon ay kulay-rosas na granito, nakatambak sa malalaki at makikinis na tipak na parang iniwan ng isang higante, at doon nakatira ang mga butiki sa bilang na hindi mo paniniwalaan.

From the top, the light has come round enough to show the islands out in the strait. They are a different world. Where this cliff is pale limestone full of holes and caves, those islands are pink granite, piled up in huge smooth boulders like something left behind by a giant, and lizards live out there in numbers you would not believe.

Naupo si Polly sa muog habang umaakyat ang hangin sa gilid ng bangin at muling tumingin pababa sa uka sa bato. Halos dalawang daang baitang, inukit ng kamay, pababa sa isang bangin patungo sa isang tasang malamig na tubig. Lumipad siya pahilaga sa baybayin habang nasa kaliwa niya ang araw.

Polly sits on the rampart with the wind coming up over the edge and looks down at the slot in the rock one more time. Nearly two hundred steps, hand cut, going down through a cliff to a cup of cold water. She sets off north along the coast with the sun on her left.