Weer naar boven

Onderaan zit er niets anders op dan om te draaien en weer naar boven te klimmen. Omhoog gaat langzamer dan omlaag en kost haar meer dan ze had verwacht, en ze stopt twee keer, en doet beide keren alsof ze stopt om van het uitzicht te genieten.

At the bottom there is nothing to do but turn around and climb back up. Going up is slower than coming down and takes rather more of her than she expected, and she stops twice, and pretends both times that she is stopping to look at the view.

Op een van de natte onderste treden zit een schaalhoren, in een ondiep kuiltje in de steen. Het kuiltje heeft precies de vorm van zijn schelp, want hij keert al jaren naar diezelfde plek terug en heeft er zichzelf een zitplaats uitgeslepen. 's Nachts gaat hij op pad om te eten, zwerft een paar treden door het donker, en elke ochtend vindt hij de weg terug naar een holletje dat bij hem past en bij niets anders.

On one of the wet lower steps there is a limpet, sitting in a shallow dip in the stone. The dip is the exact shape of its shell, because it has been coming back to that same spot for years and grinding itself a seat there. It goes out at night to eat, wanders a few steps in the dark, and every morning finds its way home to a hole that fits it and nothing else.

Vanaf de top is het licht inmiddels zo ver gedraaid dat de eilanden in de zeestraat te zien zijn. Ze zijn een andere wereld. Waar deze klif bleek kalksteen is, vol gaten en grotten, zijn die eilanden van roze graniet, opgestapeld in enorme gladde keien, alsof een reus ze heeft laten liggen, en er leven hagedissen in aantallen die je niet zou geloven.

From the top, the light has come round enough to show the islands out in the strait. They are a different world. Where this cliff is pale limestone full of holes and caves, those islands are pink granite, piled up in huge smooth boulders like something left behind by a giant, and lizards live out there in numbers you would not believe.

Polly zit op de vestingmuur, terwijl de wind over de rand omhoogkomt, en kijkt nog één keer omlaag naar de gleuf in de rots. Bijna tweehonderd treden, met de hand uitgehakt, dwars door een klif omlaag naar een kopje koud water. Ze vertrekt naar het noorden langs de kust, met de zon aan haar linkerkant.

Polly sits on the rampart with the wind coming up over the edge and looks down at the slot in the rock one more time. Nearly two hundred steps, hand cut, going down through a cliff to a cup of cold water. She sets off north along the coast with the sun on her left.