Zoet water onder aan de zeeklif

Het laatste stuk van de trap is anders. De rots is niet langer droog. Onder haar poten wordt hij donkerder en koeler, er hangt een geur van natte steen, en het licht dat van het water opkaatst, werpt bewegende lijnen op het plafond van een lage grot helemaal onderaan.

The last stretch of the staircase is different. The rock stops being dry. It goes darker and cooler under her feet, and there is a smell of wet stone, and the light coming up off the water throws moving lines across the ceiling of a low cave at the bottom.

En daar, op zeeniveau, met zout water een paar treden verderop, komt zoet water uit de rots. Polly steekt haar snavel erin. Het is koud en zoet en het klopt helemaal niet, en het is de reden voor alles boven haar.

And there, at the level of the sea, with salt water a few steps away, fresh water is coming out of the rock. Polly puts her beak to it. It is cold and it is sweet and it is entirely wrong, and it is the reason for everything above her.

Het werkt zo. Het land boven op de klif is kalksteen, en regen loopt niet van kalksteen af zoals van ander gesteente. Het zakt erin weg. Het vindt scheuren, maakt ze wijder en reist door het binnenste van de steen omlaag, en omdat zoet water lichter is dan zeewater, kan het helemaal tot aan de voet van de klif komen en daar nog zoet aankomen, precies op de waterlijn, voordat de zee de kans krijgt zich ermee te mengen.

It works like this. The land on top of the cliff is limestone, and rain does not run off limestone the way it runs off other rock. It sinks. It finds cracks and widens them and travels down through the inside of the stone, and because fresh water is lighter than sea water it can come all the way to the bottom of the cliff and arrive still fresh, right at the water line, before the sea gets a chance to mix with it.

Nu is de trap opeens logisch. Geen soldaten, en geen enkele nacht. Monniken, waarschijnlijk, die jarenlang geduldig omlaag hakten naar een bron waarvan ze wisten dat hij er was, want een stad boven op een klif kan muren en torens hebben en uitzicht over de hele zeestraat, en toch alles verliezen bij gebrek aan een slok water.

So now the staircase makes sense. Not soldiers, and not one night. Monks, most likely, cutting patiently downward over years toward a spring they knew was there, because a town on top of a cliff can have walls and towers and a view over the whole strait and still lose everything for the want of a drink of water.