De rots die wegging

Nog verder naar beneden komt Polly zo laag dat ze een buur ontmoet. Daar in het water, zo dichtbij dat ze denkt dat ze er zo naartoe kan zweven, staat een losse toren van bleke rots, met de zee die wit om zijn voet breekt. Hij heet de Zandkorrel, en dat is een grap, want hij is ongeveer zo groot als een klein kerkje.

Further down still, Polly comes down far enough to meet a neighbor. Standing out in the water, close enough that she feels she could glide to it, is a single tower of pale rock with the sea breaking white around its foot. It is called the Grain of Sand, which is a joke, because it is roughly the size of a small church.

Hij heeft daar niet altijd gestaan. Zo'n achthonderd jaar geleden hoorde hij bij deze klif, er gewoon aan vast. Toen maakten de golven het werk af waar ze onder hem al zo lang mee bezig waren, het verbindende stuk rots verdween, en de toren bleef alleen in zee achter. Polly kijkt er een tijdje naar. Onderaan is hij dunner dan bovenaan. De zee is nog steeds aan het werk.

It has not always been out there. About eight hundred years ago it was part of this cliff, joined on, ordinary. Then the waves finished the job they had been working at underneath it, and the connecting rock went, and the tower was left standing alone in the sea. Polly looks at it for a while. It is thinner at the bottom than at the top. The sea is still working.

Er komt een meeuw op ooghoogte langs, en deze is het bekijken waard. Het is niet een van die luidruchtige meeuwen die achter boten aan vliegen en patat van de havenmuur stelen. Dit is een Audouins meeuw, en die leeft helemaal niet van afval. Hij verdient zijn kost op zee, met vissen jagen, wat voor een meeuw bijna een principekwestie is.

A gull comes past at eye level, and this one is worth watching. It is not one of the loud ones that follow boats and steal chips from the harbor wall. This is an Audouin's gull, and it does not scavenge at all. It makes its living out at sea, hunting fish, which for a gull is almost a matter of principle.

Hij vliegt weg over de zeestraat, met het licht in zijn rug, tot Polly hem uit het oog verliest. Ze kijkt weer naar de rots die daar staat, en naar de opening tussen hem en de klif, en bedenkt dat die opening ooit massieve steen was waar iemand overheen had kunnen lopen.

It goes out over the strait with the light behind it until Polly loses it. She looks back at the standing rock, and at the gap between it and the cliff, and thinks about how that gap was once solid stone that somebody could have walked across.