மீண்டும் மேலே ஏறுதல்

அடியில், திரும்பி மீண்டும் மேலே ஏறுவதைத் தவிர செய்வதற்கு எதுவும் இல்லை. இறங்குவதைவிட ஏறுவது மெதுவானது, அவள் எதிர்பார்த்ததைவிட அதிகமாக அவளிடமிருந்து உழைப்பைக் கேட்கிறது. அவள் இரண்டு முறை நிற்கிறாள், இரண்டு முறையும் காட்சியைப் பார்க்கத்தான் நிற்பதாகப் பாவனை செய்கிறாள்.

At the bottom there is nothing to do but turn around and climb back up. Going up is slower than coming down and takes rather more of her than she expected, and she stops twice, and pretends both times that she is stopping to look at the view.

கீழ்ப்பகுதியின் ஈரமான படிகளில் ஒன்றில், கல்லில் உள்ள ஒரு ஆழமற்ற குழியில் ஒரு லிம்பெட் அமர்ந்திருக்கிறது, தட்டையான ஓடு கொண்ட சிறு கடல் நத்தை அது. அந்தக் குழி அதன் ஓட்டின் துல்லியமான வடிவத்தில் இருக்கிறது, ஏனென்றால் அது பல ஆண்டுகளாக அதே இடத்துக்குத் திரும்பி வந்து, தேய்த்துத் தேய்த்துத் தனக்கென ஒரு இருக்கையை அங்கே உருவாக்கிக்கொண்டிருக்கிறது. இரவில் அது உண்பதற்காக வெளியே போகிறது, இருட்டில் சில படிகள் அலைகிறது, ஒவ்வொரு காலையிலும் தனக்கு மட்டுமே பொருந்தும், வேறு எதற்கும் பொருந்தாத அந்தக் குழிக்கு, தன் வீட்டுக்கு, வழி கண்டுபிடித்துவிடுகிறது.

On one of the wet lower steps there is a limpet, sitting in a shallow dip in the stone. The dip is the exact shape of its shell, because it has been coming back to that same spot for years and grinding itself a seat there. It goes out at night to eat, wanders a few steps in the dark, and every morning finds its way home to a hole that fits it and nothing else.

மேலே வந்ததும், நீரிணையில் உள்ள தீவுகளைக் காட்டும் அளவுக்கு ஒளி சுழன்று வந்திருக்கிறது. அவை வேறொரு உலகம். இந்தப் பாறை துளைகளும் குகைகளும் நிறைந்த வெளிர் சுண்ணாம்புக்கல் என்றால், அந்தத் தீவுகள் இளஞ்சிவப்பு கிரானைட், ஏதோ ஒரு ராட்சசன் விட்டுச் சென்றது போல மாபெரும் வழுவழுப்பான பாறைகளாகக் குவிந்து கிடக்கின்றன, அங்கே நம்ப முடியாத அளவுக்கு ஏராளமான பல்லிகள் வாழ்கின்றன.

From the top, the light has come round enough to show the islands out in the strait. They are a different world. Where this cliff is pale limestone full of holes and caves, those islands are pink granite, piled up in huge smooth boulders like something left behind by a giant, and lizards live out there in numbers you would not believe.

விளிம்பின் மேலாகக் காற்று எழுந்து வர, பாலி அரண் மதிலில் அமர்ந்து பாறையில் உள்ள அந்தப் பிளவை இன்னொரு முறை குனிந்து பார்க்கிறாள். ஏறக்குறைய இருநூறு படிகள், கையால் வெட்டப்பட்டவை, ஒரு செங்குத்துப் பாறையின் ஊடே ஒரு கோப்பைக் குளிர்ந்த நீர் வரை இறங்குபவை. சூரியனைத் தன் இடப்பக்கம் வைத்துக்கொண்டு, கடற்கரை ஓரமாக வடக்கு நோக்கிப் புறப்படுகிறாள்.

Polly sits on the rampart with the wind coming up over the edge and looks down at the slot in the rock one more time. Nearly two hundred steps, hand cut, going down through a cliff to a cup of cold water. She sets off north along the coast with the sun on her left.