Ξανά προς τα πάνω

Στον πάτο δεν μένει τίποτα άλλο παρά να γυρίσει και να ξανανέβει. Το ανέβασμα είναι πιο αργό από το κατέβασμα και της παίρνει πολύ περισσότερες δυνάμεις απ' όσο περίμενε, και σταματά δύο φορές, και τις δύο προσποιείται ότι σταματά για να χαζέψει τη θέα.

At the bottom there is nothing to do but turn around and climb back up. Going up is slower than coming down and takes rather more of her than she expected, and she stops twice, and pretends both times that she is stopping to look at the view.

Σε ένα από τα βρεγμένα χαμηλά σκαλιά κάθεται μια πεταλίδα, μέσα σε μια ρηχή γούβα της πέτρας. Η γούβα έχει ακριβώς το σχήμα του κελύφους της, γιατί χρόνια τώρα γυρίζει στο ίδιο σημείο και τρίβει την πέτρα, ώσπου έφτιαξε εκεί τη θέση της. Βγαίνει τη νύχτα να φάει, περιπλανιέται λίγα σκαλιά στο σκοτάδι, και κάθε πρωί βρίσκει τον δρόμο για το σπίτι, μια τρύπα που χωράει εκείνη και τίποτα άλλο.

On one of the wet lower steps there is a limpet, sitting in a shallow dip in the stone. The dip is the exact shape of its shell, because it has been coming back to that same spot for years and grinding itself a seat there. It goes out at night to eat, wanders a few steps in the dark, and every morning finds its way home to a hole that fits it and nothing else.

Από την κορυφή, το φως έχει γυρίσει αρκετά ώστε να φανούν τα νησιά μέσα στα στενά. Είναι ένας άλλος κόσμος. Εκεί που αυτός ο γκρεμός είναι χλωμός ασβεστόλιθος γεμάτος τρύπες και σπηλιές, εκείνα τα νησιά είναι ροζ γρανίτης, στοιβαγμένος σε τεράστιους λείους ογκόλιθους σαν κάτι που ξέχασε πίσω του ένας γίγαντας, και εκεί έξω ζουν σαύρες σε αριθμούς που δύσκολα θα πίστευες.

From the top, the light has come round enough to show the islands out in the strait. They are a different world. Where this cliff is pale limestone full of holes and caves, those islands are pink granite, piled up in huge smooth boulders like something left behind by a giant, and lizards live out there in numbers you would not believe.

Η Πόλι κάθεται στον προμαχώνα, με τον άνεμο να ανεβαίνει πάνω από το χείλος, και κοιτάζει κάτω τη σχισμή στον βράχο άλλη μια φορά. Σχεδόν διακόσια σκαλιά, σκαμμένα με το χέρι, που κατεβαίνουν μέσα από έναν γκρεμό ως ένα φλιτζάνι κρύο νερό. Ξεκινά βόρεια κατά μήκος της ακτής, με τον ήλιο στα αριστερά της.

Polly sits on the rampart with the wind coming up over the edge and looks down at the slot in the rock one more time. Nearly two hundred steps, hand cut, going down through a cliff to a cup of cold water. She sets off north along the coast with the sun on her left.