İki Deniz Arasındaki Kule

Kasabaya döndüğünde Polly, tepedeki büyük Aziz Yorgi Kilisesi'nin yanındaki çan kulesinin dibinde durdu. Kule kiliseye bitişik değildir. Tek başına durur, kemerli bir çan katı ve sivri bir külahı olan kare bir taş gövde. Dört yüz yıldan uzun bir süre önce, Venedik'teki ünlü Aziz Markos Çan Kulesi'nin küçük bir kopyası olarak yapılmıştır. Asıl kule yüz yıldan uzun bir süre önce çöktü ve yeniden yapıldı, bu yüzden Piran'daki kopya bugün kopyaladığı kuleden daha eskidir.

Back in town, Polly stood at the foot of the bell tower beside the great church of Saint George on the hill. It is not attached to the church. It stands alone, a square shaft of stone with a belfry of arches and a pointed spire, built more than four hundred years ago as a smaller copy of the famous bell tower of Saint Mark in Venice. The original collapsed more than a hundred years ago and was rebuilt, so the copy in Piran is now older than the tower it copies.

İçeride yüz kırk altı tahta basamak tozlu ışığın içinden döne döne yükselir. Polly halatların ve kirişlerin yanından geçerek basamakları tek tek sekerek çıktı ve sonunda büyük çanlar başının üstünde asılı duruyordu, her biri içinde yıkanılacak kadar büyük. Bu yükseklikte rüzgâr doğrudan denizden geliyordu ve hiç şüphesiz tuz kokuyordu.

Inside, one hundred and forty-six wooden steps wind up through the dusty light. Polly hopped them one at a time, past the ropes and the beams, until the great bells hung over her head, each one big enough to bathe in. Up here the wind came straight off the sea and smelled, unmistakably, of salt.

Bütün kasaba altında uzanıyordu. Turuncu çatılar yarımadanın iki yanında tepeden suya doğru yuvarlanıyor, en aşağıda meydanın beyaz ovali, dinlenmek için yere inmiş küçük bir ay gibi güneşte parlıyordu. Tekneler limanda beyaz çizgiler çiziyordu. Kulenin bir yanında maviden başka bir şey yoktu, İtalya'ya doğru uzanıp giden açık Adriyatik.

The whole town lay beneath her. Orange roofs tumbled down the hill to the water on both sides of the peninsula, and at the bottom the white oval of the square glowed in the sun like a small moon that had come down to rest. Boats drew white lines across the harbour. On one side of the tower there was nothing but blue, the open Adriatic going on toward Italy.

Polly öbür tarafa döndü. Çok uzakta, güneyde, körfezin kıvrımının ötesinde kıyı düzleşiyordu ve tuzlaların öğleden sonra ışığını yakaladığı yerde toprağın üzerinde soluk beyaz bir parıltı vardı. Bir yanda su, öbür yanda tuz ve aralarında kayasının üzerinde dengede duran küçük kasaba, birinden yapılmış, ötekiyle ödenmiş. Martı ona doğruyu söylemişti.

Polly turned to the other side. Far away to the south, past the curve of the bay, the coast flattened and a faint white shimmer lay on the land where the salt pans caught the afternoon light. Water on one hand, salt on the other, and the little town balanced on its rock between them, built from one and paid for by the other. The gull had told her the truth.