Kimse Sayıda Anlaşamıyor

Sonra, daha aşağıda, merdivende başka biri belirir. Sarı baretli bir tilki, elinde katlanır bir metre ve bir defterle aşağıdan yukarı doğru ilerliyor. Her basamakta durup yüksekliğini ölçüyor, sayıyı defterine yazıyor. Polly bir çıkıntıya çekilip ona yol verir. Bu epey uzun sürer. Basamak hiç de az değil.

Then, further down, there is somebody else on the staircase. A fox in a yellow hard hat is working her way up from below with a folding rule and a notebook, stopping at every step, measuring the height of it, writing the number down. Polly moves aside to a ledge and lets her pass. It takes a long time. There are a great many steps.

Bu ölçüm bir titizlik takıntısı değil. Basamaklar elle oyulmuş ve hiçbiri ötekine benzemiyor, kayda geçirilmeye değer olmalarının nedeni de tam olarak bu. Kimi kalın bir kitap yüksekliğinde. Kimi ancak bir kenar çıkıntısı kadar. Oyuğun genişliği de ilerledikçe değişiyor, kimi yerde bir kapı aralığı kadar dar, kimi yerde bir masadan geniş, çünkü onu yapan kişi bir çizimi değil, kayanın kendisini izliyordu.

The measuring is not fussiness. The steps were cut by hand, and no two are the same, which is exactly why they are worth recording. Some are the height of a thick book. Some are barely a lip. The width of the whole cut changes as it goes, narrow as a doorway in places and wider than a table in others, because whoever made it was following the rock rather than a drawing.

Polly'nin en sevdiği kısım şu. Kaç basamak olduğundan kimse tam emin değil. Ulusal kültürel miras sicili yüz seksen yedi diyor. Kasabanın kendi turizm ofisi ise yüz seksen dokuz diyor. İkisi de resmî. İkisi de yayımlanmış. Yıllardır orada öylece durup birbiriyle çelişiyorlar.

Here is the part Polly likes best. Nobody is quite sure how many steps there are. The national heritage register says one hundred and eighty seven. The town's own tourist office says one hundred and eighty nine. Both are official. Both are published. They have been sitting there disagreeing with each other for years.

Tilkinin tepeye varmasını, belini esnetip yazmaya başlamasını izler. O defterde bir yerde sayı, şimdilik, yeniden karara bağlanıyor. Polly aşınmış taştan uzun yarığa bakar ve hangisi büyükse ona inanmaya karar verir, çünkü insan tırmanırken daha fazlası gibi geliyor.

She watches the fox reach the top, stretch her back, and start writing. Somewhere in that notebook the number is being settled again, for now. Polly looks down the long slot of worn stone and decides she believes whichever number is larger, on the grounds that it feels like more when you are climbing.