இரு கடல்களுக்கு நடுவே ஒரு கோபுரம்

ஊருக்குத் திரும்பிய பாலி, குன்றின் மேல் உள்ள புனித ஜார்ஜ் பெரிய தேவாலயத்தின் அருகே மணிக்கூண்டின் அடியில் நின்றாள். அது தேவாலயத்தோடு ஒட்டியிருக்கவில்லை. அது தனியாக நிற்கிறது, ஒரு சதுரக் கல் தூண், உச்சியில் வளைவுகள் கொண்ட மணி அறையும் கூரான கூம்பும். வெனிஸில் உள்ள புகழ்பெற்ற புனித மாற்கு மணிக்கூண்டின் சிறிய நகலாக நானூறு ஆண்டுகளுக்கும் முன்பு இது கட்டப்பட்டது. அசல் கோபுரம் நூறு ஆண்டுகளுக்கும் முன்பு இடிந்து விழுந்து மீண்டும் கட்டப்பட்டது. அதனால் பிரானில் உள்ள நகல் இப்போது அது நகலெடுத்த கோபுரத்தைவிடப் பழமையானது.

Back in town, Polly stood at the foot of the bell tower beside the great church of Saint George on the hill. It is not attached to the church. It stands alone, a square shaft of stone with a belfry of arches and a pointed spire, built more than four hundred years ago as a smaller copy of the famous bell tower of Saint Mark in Venice. The original collapsed more than a hundred years ago and was rebuilt, so the copy in Piran is now older than the tower it copies.

உள்ளே, தூசு படிந்த வெளிச்சத்தில் நூற்று நாற்பத்தாறு மரப் படிகள் சுழன்று மேலே ஏறுகின்றன. பாலி கயிறுகளையும் உத்திரங்களையும் கடந்து ஒவ்வொரு படியாகத் தத்தி ஏறினாள். கடைசியில் பெரிய மணிகள் அவள் தலைக்கு மேலே தொங்கின. ஒவ்வொன்றும் உள்ளே குளிக்கும் அளவுக்குப் பெரியது. இங்கே மேலே காற்று நேராகக் கடலிலிருந்து வீசியது. அதில் சந்தேகமே இல்லாமல் உப்பின் மணம் இருந்தது.

Inside, one hundred and forty-six wooden steps wind up through the dusty light. Polly hopped them one at a time, past the ropes and the beams, until the great bells hung over her head, each one big enough to bathe in. Up here the wind came straight off the sea and smelled, unmistakably, of salt.

முழு ஊரும் அவளுக்குக் கீழே கிடந்தது. தீபகற்பத்தின் இரு பக்கங்களிலும் ஆரஞ்சுக் கூரைகள் குன்றிலிருந்து உருண்டு நீர் வரை இறங்கின. அடியில், சதுக்கத்தின் வெள்ளை முட்டை வடிவம் வெயிலில் ஒளிர்ந்தது, ஓய்வெடுக்கக் கீழே இறங்கி வந்த ஒரு சிறிய நிலவு போல. படகுகள் துறைமுகத்தின் குறுக்கே வெள்ளைக் கோடுகள் வரைந்தன. கோபுரத்தின் ஒரு பக்கத்தில் நீலத்தைத் தவிர வேறு எதுவும் இல்லை, இத்தாலியை நோக்கி நீண்டு செல்லும் திறந்த அட்ரியாடிக் கடல்.

The whole town lay beneath her. Orange roofs tumbled down the hill to the water on both sides of the peninsula, and at the bottom the white oval of the square glowed in the sun like a small moon that had come down to rest. Boats drew white lines across the harbour. On one side of the tower there was nothing but blue, the open Adriatic going on toward Italy.

பாலி மறுபக்கம் திரும்பினாள். தெற்கே வெகு தொலைவில், விரிகுடாவின் வளைவுக்கு அப்பால், கடற்கரை சமதளமானது. உப்பளங்கள் மதிய வெளிச்சத்தைப் பிடித்த இடத்தில் நிலத்தின் மேல் ஒரு மங்கிய வெள்ளை மினுமினுப்பு கிடந்தது. ஒரு கையில் நீர், மறு கையில் உப்பு, அவற்றுக்கு நடுவே தன் பாறையின் மேல் சமநிலையில் நிற்கும் சிறிய ஊர், ஒன்றின் மேல் கட்டப்பட்டு மற்றொன்றால் விலை கொடுக்கப்பட்டது. கடற்காகம் அவளிடம் உண்மையைத்தான் சொல்லியிருந்தது.

Polly turned to the other side. Far away to the south, past the curve of the bay, the coast flattened and a faint white shimmer lay on the land where the salt pans caught the afternoon light. Water on one hand, salt on the other, and the little town balanced on its rock between them, built from one and paid for by the other. The gull had told her the truth.