Ang Tahimik na Panig

Hinahati ng isang maliit na sapa ang mga asinan. Sa kabilang panig ay ang lumang bahagi. Wala nang gumagawa ng asin doon ngayon. May mabababang halaman na tumutubo sa mga lumang lawa. May mga hilera ng lumang bahay na bato sa tabi ng mga kanal.

A small stream divides the salt pans. On the other side is the old part. No one makes salt there now. Low plants grow in the old pools. Rows of old stone houses stand by the canals.

Ngayon, mga ibon na ang nakatira rito. Lumusong si Polly sa isang mababaw na lawa. Nakatayo sa paligid niya ang mga puting tagak na may mahahabang itim na binti. Tumayo si Polly nang napakatahimik. Halos tatlong daang uri ng ibon ang pumupunta sa mga asinang ito.

Now the birds live here. Polly walked into a shallow pool. White egrets with long black legs stood around her. Polly stood very still. Nearly three hundred kinds of birds come to these pans.

Sa isang lumang bahay ay may maliit na museo. Nakita ni Polly ang mga lumang kalaykay na kahoy, mga basket at mga tabo.

In an old house there is a small museum. Polly saw old wooden rakes, baskets and scoops.

Sabi ng mga mag-aasin, sa taglamig ginagawa ang asin. Sa taglamig, inaayos nila ang mga pader at mga kanal. Saka maihahatid ng tag-init ang asin. Naisip ni Polly na napakatiyagang sakahan nito.

The salt workers say, salt is made in winter. In winter they fix the walls and the channels. Then summer can bring the salt. Polly thought it was a very patient farm.