Isang Butil ng Asin

Sa huli niyang umaga, lumipad si Polly hanggang sa dulo ng bayan. May maliit at puting parola roon sa tabi ng dagat, katabi ng isang bilog na simbahan. Mula rito, mukha na namang barko ang bayan.

On her last morning, Polly flew to the end of the town. A small white lighthouse stands there by the sea, next to a round church. From here, the town looked like a ship again.

Isa-isang umalis sa daungan ang mga bangkang pangisda. Tumunog ang kampana ng tore sa ibabaw ng mga bubong. Sa plaza, mag-isang nakatayo ang lalaking may biyolin sa unang liwanag.

The fishing boats left the harbour one by one. The bell in the tower rang over the roofs. On the square, the man with the violin stood alone in the first light.

Nalalasahan pa rin ni Polly ang isang butil ng asin. Ginawa ito ng dagat, ng araw at ng matiyagang mga kamay, sa parehong paraan sa loob ng mahigit pitong daang taon. Asin ang nagtayo ng puting bayang ito.

Polly still tasted one grain of salt. Sea, sun and patient hands made it, the same way for more than seven hundred years. Salt built this white town.

Isang beses siyang lumipad paikot sa bayan. Saka siya lumipad pataas sa hangin ng umaga. Lumiit ang barkong bato sa likuran niya. Malawak at maliwanag ang dagat sa harap niya.

She flew once around the town. Then she rose on the morning wind. The stone ship grew small behind her. The sea in front of her was wide and bright.