Ένας κόκκος αλάτι

Το τελευταίο της πρωί, η Πόλι πέταξε ως την άκρη του Πίραν. Εκεί στέκεται ένας μικρός λευκός φάρος δίπλα στη θάλασσα, κοντά σε μια στρογγυλή εκκλησία. Από εκεί, η πόλη έμοιαζε πάλι με καράβι.

On her last morning, Polly flew to the end of the town. A small white lighthouse stands there by the sea, next to a round church. From here, the town looked like a ship again.

Οι ψαρόβαρκες έφυγαν από το λιμάνι μία μία. Η καμπάνα στον πύργο χτύπησε πάνω από τις στέγες. Στην πλατεία, ο άντρας με το βιολί στεκόταν μόνος στο πρώτο φως.

The fishing boats left the harbour one by one. The bell in the tower rang over the roofs. On the square, the man with the violin stood alone in the first light.

Η Πόλι ένιωθε ακόμα τη γεύση από έναν κόκκο αλάτι. Η θάλασσα, ο ήλιος και υπομονετικά χέρια τον έφτιαξαν, με τον ίδιο τρόπο για περισσότερα από επτακόσια χρόνια. Το αλάτι έχτισε αυτή τη λευκή πόλη.

Polly still tasted one grain of salt. Sea, sun and patient hands made it, the same way for more than seven hundred years. Salt built this white town.

Έκανε έναν γύρο πάνω από την πόλη. Ύστερα ανέβηκε με τον πρωινό αέρα. Το πέτρινο καράβι μίκρυνε πίσω της. Η θάλασσα μπροστά της ήταν πλατιά και φωτεινή.

She flew once around the town. Then she rose on the morning wind. The stone ship grew small behind her. The sea in front of her was wide and bright.