Eén korrel zout

Op haar laatste ochtend vloog Polly naar het eind van de stad. Daar staat een kleine witte vuurtoren bij de zee, naast een ronde kerk. Van hier leek de stad weer op een schip.

On her last morning, Polly flew to the end of the town. A small white lighthouse stands there by the sea, next to a round church. From here, the town looked like a ship again.

De vissersboten verlieten een voor een de haven. De klok in de toren luidde over de daken. Op het plein stond de man met de viool alleen in het eerste licht.

The fishing boats left the harbour one by one. The bell in the tower rang over the roofs. On the square, the man with the violin stood alone in the first light.

Polly proefde nog steeds één korrel zout. Zee, zon en geduldige handen maakten die korrel, al meer dan zevenhonderd jaar op dezelfde manier. Zout heeft deze witte stad gebouwd.

Polly still tasted one grain of salt. Sea, sun and patient hands made it, the same way for more than seven hundred years. Salt built this white town.

Ze vloog één keer rond de stad. Toen steeg ze op met de ochtendwind. Het stenen schip werd klein achter haar. De zee voor haar was wijd en helder.

She flew once around the town. Then she rose on the morning wind. The stone ship grew small behind her. The sea in front of her was wide and bright.