Ο ανθός του αλατιού

Η μέρα ήταν ζεστή και ήσυχη. Το βράδυ οι λεκάνες ήταν επίπεδες και ήρεμες. Η Πόλι στάθηκε στην άκρη μιας λεκάνης και περίμενε.

The day was hot and still. In the evening, the pools were flat and quiet. Polly stood at the edge of a pool and waited.

Ύστερα λεπτοί λευκοί κρύσταλλοι μεγάλωσαν πάνω στο νερό. Έμοιαζαν με πάχνη. Οι εργάτες τους λένε ανθό του αλατιού. Έρχονται μόνο τις ήρεμες, ζεστές μέρες. Είναι το καλύτερο αλάτι απ' όλα.

Then thin white crystals grew on the top of the water. They looked like frost. The workers call them the flower of salt. They come only on calm, warm days. This is the finest salt of all.

Ένας εργάτης ήρθε με ένα λεπτό δίχτυ σε ένα μακρύ ξύλινο πλαίσιο. Σήκωσε τα λευκά άνθη πολύ απαλά. Η Πόλι κάθισε στην άκρη του πλαισίου και κοίταζε.

A worker came with a fine net on a long wooden frame. He lifted the white flowers very gently. Polly sat on the end of the frame and watched.

Ο ήλιος έδυσε. Οι λεκάνες έγιναν ροζ και πορτοκαλί. Ένας μικρούλης κρύσταλλος καθόταν στο φτερό της Πόλι. Τον δοκίμασε. Είχε γεύση θάλασσας και ήλιου.

The sun went down. The pools turned pink and orange. One tiny crystal sat on Polly's feather. She tasted it. It tasted of the sea and the sun.