Mga Bukid ng Puting Tubig

Lumipad si Polly patimog sa tabi ng baybayin. Sa tabi ng maliit na ilog, patag ang lupa. May daan-daang mababaw na lawa sa tabi ng dagat. Kumikinang ang bawat lawa na parang salamin. Ito ang mga asinan ng Sečovlje. Mahigit pitong daang taon nang gumagawa ng asin ang mga tao rito.

Polly flew south along the coast. By a small river, the land was flat. There were hundreds of shallow pools by the sea. Each pool shone like a mirror. These are the salt pans of Sečovlje. People have made salt here for more than seven hundred years.

Pumapasok ang tubig-dagat sa mga lawa. Sa buong tag-init, kinukuha ng araw ang tubig. Naiiwan ang asin. Lumusong si Polly sa isang lawa. Mainit at maalat ang tubig.

Sea water comes into the pools. All summer the sun takes the water away. The salt stays. Polly walked into a pool. The water was warm and salty.

Itinutulak ng mga mag-aasin ang mahahabang kalaykay na kahoy sa tubig. Nagiging maliliit na burol ang puting asin. Kamay ang gamit nila, gaya noong unang panahon.

The salt workers pushed long wooden rakes through the water. The white salt made small hills. They work by hand, like long ago.

Ipinakita sa kanya ng isang mag-aasin ang sahig ng lawa. Madilim at makinis ito, parang balat. Pinananatili nito sa ilalim ang putik, kaya nananatiling puti ang asin.

A worker showed her the floor of the pool. It was dark and smooth, like skin. It keeps the mud down, so the salt stays white.