The Circle and the Morning Boat

The Ring of Brodgar sits on a narrow neck of land between two lochs, which is the only reason it feels high. The stones stand in a circle about one hundred and four metres across, cut off from the moor by a ditch hacked into solid rock. It was raised between four and four and a half thousand years ago, and it is part of a world heritage site.

De Ring of Brodgar ligt op een smalle strook land tussen twee lochs, en dat is de enige reden dat hij hoog aanvoelt. De stenen staan in een cirkel van ongeveer honderdvier meter doorsnee, van de heide gescheiden door een gracht die in massief rots is uitgehakt. Hij werd tussen de vierduizend en vierduizendvijfhonderd jaar geleden opgericht, en hij maakt deel uit van werelderfgoed.

There were around sixty stones once. Thirty-six are standing now, and the gaps are as much of the shape as the stones are. Polly walked the ring the long way, on the outside, with heather to her knees and the light going flat and wide across the water on both sides. Nothing about it is arranged for a visitor. It was arranged for something else, and whatever that was is not recorded anywhere.

Ooit stonden er rond de zestig stenen. Nu staan er nog zesendertig overeind, en de gaten horen net zo goed bij de vorm als de stenen zelf. Polly liep de ring aan de buitenkant om, de lange weg, met heide tot aan haar knieën en het licht dat vlak en breed over het water aan beide kanten viel. Niets eraan is voor een bezoeker ingericht. Het is voor iets anders ingericht, en wat dat was is nergens vastgelegd.

Then the ordinary business of leaving. Back at the harbour office there was a shag behind a counter and a printed sheet on the wall. "What time does the ferry leave?" Polly asked. "How much does this cost?" She looked at the sheet with him while he found the line. "I would like to buy a ticket, please."

Toen kwam het gewone gedoe van het vertrekken. Terug bij het havenkantoor stond een kuifaalscholver achter een balie en hing er een geprint vel aan de muur. "Hoe laat vertrekt de veerboot?" vroeg Polly. "Hoeveel kost dit?" Ze keek samen met hem naar het vel terwijl hij de regel zocht. "Ik wil graag een kaartje kopen, alstublieft."

"How long does the crossing take?" she asked last, and put the ticket away. In the morning the boat pulled out past the same low headland it had come in by, and the islands went down behind it in the order she had learned them: a town on one street, a bay with a village in it, a chapel made of huts, a rock full of seals, and inland, out of sight from the water, a circle with most of its stones still up.

"Hoe lang duurt de overtocht?" vroeg ze als laatste, en ze stopte het kaartje weg. 's Ochtends voer de boot langs dezelfde lage landtong naar buiten waar hij was binnengekomen, en de eilanden zakten erachter weg in de volgorde waarin ze ze had leren kennen: een stadje van een enkele straat, een baai met een dorp erin, een kapel van barakken, een rots vol zeehonden, en landinwaarts, uit het zicht vanaf het water, een cirkel met de meeste stenen nog overeind.