The Circle and the Morning Boat

The Ring of Brodgar sits on a narrow neck of land between two lochs, which is the only reason it feels high. The stones stand in a circle about one hundred and four metres across, cut off from the moor by a ditch hacked into solid rock. It was raised between four and four and a half thousand years ago, and it is part of a world heritage site.

Ο Δακτύλιος του Μπρόντγκαρ βρίσκεται σε μια στενή λωρίδα γης ανάμεσα σε δύο λίμνες, που είναι ο μόνος λόγος που μοιάζει ψηλός. Οι πέτρες στέκονται σε έναν κύκλο με διάμετρο περίπου εκατόν τέσσερα μέτρα, χωρισμένο από το ρεικότοπο με μια τάφρο σκαμμένη μέσα σε συμπαγή βράχο. Υψώθηκε πριν από τέσσερις με τεσσεράμισι χιλιάδες χρόνια, και είναι μέρος ενός μνημείου παγκόσμιας κληρονομιάς.

There were around sixty stones once. Thirty-six are standing now, and the gaps are as much of the shape as the stones are. Polly walked the ring the long way, on the outside, with heather to her knees and the light going flat and wide across the water on both sides. Nothing about it is arranged for a visitor. It was arranged for something else, and whatever that was is not recorded anywhere.

Κάποτε ήταν γύρω στις εξήντα πέτρες. Σήμερα στέκονται τριάντα έξι, και τα κενά είναι εξίσου μέρος του σχήματος όσο και οι πέτρες. Η Πόλι έκανε τον γύρο από τη μακριά πλευρά, απέξω, με το ρείκι ως τα γόνατα και το φως να απλώνεται επίπεδο και πλατύ πάνω στο νερό και από τις δύο μεριές. Τίποτα εκεί δεν είναι φτιαγμένο για επισκέπτη. Ήταν φτιαγμένο για κάτι άλλο, και αυτό το κάτι δεν είναι καταγραμμένο πουθενά.

Then the ordinary business of leaving. Back at the harbour office there was a shag behind a counter and a printed sheet on the wall. "What time does the ferry leave?" Polly asked. "How much does this cost?" She looked at the sheet with him while he found the line. "I would like to buy a ticket, please."

Έπειτα ήρθε η συνηθισμένη δουλειά της αναχώρησης. Πίσω στο γραφείο του λιμανιού υπήρχε ένας θαλασσοκόρακας πίσω από έναν πάγκο και ένα τυπωμένο φύλλο στον τοίχο. "Τι ώρα φεύγει το φέρι;" ρώτησε η Πόλι. "Πόσο κοστίζει αυτό;" Κοίταξε το φύλλο μαζί του, όσο εκείνος έβρισκε τη γραμμή. "Θα ήθελα να αγοράσω ένα εισιτήριο, παρακαλώ."

"How long does the crossing take?" she asked last, and put the ticket away. In the morning the boat pulled out past the same low headland it had come in by, and the islands went down behind it in the order she had learned them: a town on one street, a bay with a village in it, a chapel made of huts, a rock full of seals, and inland, out of sight from the water, a circle with most of its stones still up.

"Πόση ώρα κρατάει το πέρασμα;" ρώτησε τελευταία, και έβαλε το εισιτήριο στην τσέπη. Το πρωί το πλοίο βγήκε περνώντας το ίδιο χαμηλό ακρωτήρι από το οποίο είχε μπει, και τα νησιά χάθηκαν πίσω του με τη σειρά που τα είχε μάθει: μια πόλη πάνω σε έναν δρόμο, ένας κόλπος με ένα χωριό μέσα του, ένα παρεκκλήσι από παραπήγματα, ένας βράχος γεμάτος φώκιες, και πιο μέσα, μακριά από τη θάλασσα, ένας κύκλος με τις περισσότερες πέτρες του ακόμη όρθιες.