The Mist Closes Behind Her

On her last afternoon, Polly flew high above the coast again. Below her lay the tea fields, the crater with its two lakes, and the quiet forest where the priolo still lives. From up there, the island looked like what it is: a chain of old volcanoes, still slowly cooling into green.

Sa huli niyang hapon, muling lumipad si Polly nang mataas sa ibabaw ng baybayin. Sa ilalim niya ay ang bukirin ng tsaa, ang bungangang may dalawang lawa, at ang tahimik na gubat kung saan nakatira pa rin ang priolo. Mula roon, ganito ang anyo ng pulo: isang kadena ng lumang bulkan, dahan-dahang lumalamig tungo sa lungti.

Fishing boats were heading back to the harbor, leaving thin white lines on the darkening sea. Lights came on one by one along the coast road. The smell of smoke drifted up from the shore.

Pabalik na sa daungan ang mga bangkang pangisda, nag-iiwan ng manipis na puting guhit sa dumidilim na dagat. Isa-isang nagsindi ang mga ilaw sa kalsada sa baybayin. Umangat ang amoy ng usok mula sa dalampasigan.

Fog rolled in from the ocean, just as it had all week. It covered the crater, then the tea fields, then the harbor, hiding the island slowly from view. Polly had seen it do this before.

Dumating ang hamog mula sa karagatan, gaya ng buong linggo. Tinakpan nito ang bunganga, saka ang bukirin ng tsaa, saka ang daungan, dahan-dahang itinatago ang pulo. Nakita na ito ni Polly noon.

She flew out over open water as the last light faded. Behind her, the island kept cooking its dinner underground, growing its tea leaf by leaf, and keeping a small grey bird safe in its forest.

Lumipad siya palabas sa bukas na tubig habang kumukupas ang huling liwanag. Sa likuran niya, patuloy ang pulo sa pagluluto ng hapunan sa ilalim ng lupa, sa pagpapalago ng tsaa nito dahon-dahon, at sa pag-iingat sa isang maliit na abuhing ibon sa gubat nito.