De verzameling op de klippen

De boot naar de klippen kost minder tijd dan de beslissing om te gaan. De rotsen steken nauwelijks boven het water uit. Overal lagen grijze zeehonden in de vormen die zware dieren aannemen als ze klaar zijn met zwemmen. Ze deden niets. Dat is precies wat een rustplaats is. Over een week of twee zouden de eerste jongen komen.

Polly koos een mannetje aan de rand. "Hoeveel personen telt uw gezin?" vroeg ze. Het is een vraag die in een pension iets betekent en hier buiten niets. Hij dacht er langzaam over na. Iedereen op deze rots, zei hij ten slotte, en iedereen op de volgende.

"Heeft u broers of zussen?" Vrijwel zeker, zei hij. Hij kon niet weten welke. Orkney brengt ongeveer tweeëntwintigduizend grijze zeehondenjongen per jaar voort. Dat is meer dan een op de tien van alle grijze zeehonden die er leven.

Polly probeerde een zin uit. "Ik wil vandaag tijd doorbrengen met mijn familie." Het klonk hier vreemd. Dus probeerde ze een andere. "Ook al wonen we ver uit elkaar, we houden altijd contact met elkaar." Dat komt dichterbij, zei het mannetje, als contact houden kan betekenen dat je terugkomt en niets zegt.