படகு வந்து சேர்கிறது

காலைப் படகு ஸ்ட்ரோம்னெஸ் துறையில் நின்றது. அங்குள்ள வீடுகள் கடலுக்கு முதுகைக் காட்டி நிற்கின்றன. ஈரமான கல் தளத்தில் பாலி கால் வைத்ததும் காற்றைப் புரிந்து கொண்டாள். அது ஒரு சுழல் காற்று அல்ல. அது அந்த இடத்தின் நிலை. கப்பல்துறையின் முனையில் ஒரு கோலி நாய் அமர்ந்திருந்தது. பாலி அதனிடம் சென்றாள். "வழியைக் காட்ட முடியுமா?"

எங்கே போக வேண்டும் என்று அது கேட்டது. அவளுக்கு இன்னும் தெரியவில்லை. இங்கே எழுபதுக்கு அருகில் தீவுகள் உள்ளன, அவற்றில் ஏறக்குறைய இருபது தீவுகளில் மக்கள் வாழ்கிறார்கள். காடு இல்லை, பல மைல் தூரத்திற்கு உயரமான எதுவும் இல்லை. "நான் எங்கே பேருந்து பிடிக்கலாம் என்று சொல்ல முடியுமா?" என்று அவள் கேட்டாள். சரிவின் மேலே இருந்த ஒரு நிழற்குடையை நோக்கி அது தலையைச் சாய்த்தது.

பிறகு அவள் ஒரு நகரக் கேள்வியைக் கேட்டாள். "நகர மையத்திற்கு நடந்து செல்ல எவ்வளவு நேரம் ஆகும்?" ஊரின் நீளம் முழுவதும் செல்லும் அந்த ஒரே தெருவை நாய் பார்த்தது. ஜன்னல்களை நின்று பார்த்தால் பதினொரு நிமிடங்கள், என்றது.

"இன்று ஏதேனும் சுவாரஸ்யமான நிகழ்ச்சிகள் இருக்கின்றனவா என்று சொல்ல முடியுமா?" படகு நேர அட்டவணைதான் இங்குள்ள ஊர்ச் செய்தி என்றது அது. கடல் நாய்களின் பாறைகளுக்கு ஒரு படகு உண்டு. சிறைக் கைதிகள் கட்டிய ஒரு தேவாலயம் உண்டு. நாலாயிரம் ஆண்டுகள் மணலுக்கு அடியில் கிடந்த ஒரு கிராமம் உண்டு.