Έρχεται το πλοίο

Το πρωινό πλοίο έδεσε στο Στρόμνες. Τα σπίτια στέκονται με την πλάτη στο νερό. Η Πόλι πάτησε σε βρεγμένες πλάκες και κατάλαβε τον άνεμο. Δεν ήταν ριπή. Ήταν κατάσταση. Ένα κόλεϊ καθόταν στην άκρη της προβλήτας. Η Πόλι πήγε κοντά του. "Μπορείτε να μου δείξετε τον δρόμο;"

Τη ρώτησε πού ήθελε να πάει. Δεν το ήξερε ακόμη. Τα νησιά είναι σχεδόν εβδομήντα, και περίπου είκοσι έχουν κατοίκους. Δεν υπάρχει δάσος και τίποτα ψηλό για χιλιόμετρα. "Θα μπορούσατε να μου πείτε πού μπορώ να πάρω λεωφορείο;" ρώτησε. Εκείνος έγειρε το κεφάλι προς ένα στέγαστρο πιο πάνω.

Έπειτα έκανε μια ερώτηση της πόλης. "Πόση ώρα κάνει κανείς με τα πόδια μέχρι το κέντρο της πόλης;" Το κόλεϊ κοίταξε τον έναν δρόμο που διατρέχει όλο το χωριό. Έντεκα λεπτά, είπε, αν σταματήσεις στις βιτρίνες.

"Μπορείτε να μου πείτε αν έχει κάποια ενδιαφέρουσα εκδήλωση σήμερα;" Το δρομολόγιο του φέρι είναι η τοπική είδηση, είπε. Υπήρχε μια βάρκα για τα βράχια των φωκιών. Υπήρχε ένα παρεκκλήσι χτισμένο από αιχμαλώτους. Υπήρχε ένα χωριό που έμεινε κάτω από την άμμο τέσσερις χιλιάδες χρόνια.